Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

Menu Search

Anon Lil 81VII/6 — þínum ‘your’

Laust aldrigi lát mig, Kristi,
lastavinds í byljakasti;
tyfta mitt og tem sem oftast
tendrað brjóst með líknar vendi,
svá að grátandi fúss að fótum,
faðir skínandi, krjúpa eg þínum
hvert það sinn, er eg kulda kenni
í kostalausu glæpa frosti.

Lát mig aldrigi laust, Kristi, í byljakasti lastavinds; tyfta og tem sem oftast tendrað brjóst mitt með vendi líknar, svá að eg grátandi krjúpa fúss að fótum þínum, skínandi faðir, hvert það sinn, er eg kenni kulda í kostalausu frosti glæpa.

Never let me loose, Christ, in the sudden squall of the wind of vices; chastise and tame as often as possible my burning breast with the rod of mercy, so that, weeping, I may eagerly kneel at your feet, shining father, every time I experience cold in the barren frost of sins.


[6] þínum: þínu 99a


[5-6] krjúpa eg að fótum þínum ‘I kneel at your feet’: Cf. 79/5 and Note.



Log in

This service is only available to members of the relevant projects, and to purchasers of the skaldic volumes published by Brepols.
This service uses cookies. By logging in you agree to the use of cookies on your browser.


Word in text

This view shows information about an instance of a word in a text.