This is a backup server for skaldic.abdn.ac.uk. Any changes made here will be lost.

Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

login: password: stay logged in: help

Anonymous íslendingasögur (Anon)

not in Skj

prose works

Vatnsdœla saga (Vatn) - 62

Vatnsdœla sagaVatnV

Not published: do not cite (VatnV)

10654 — Vatnˣ

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance grammar quiz

 

Cite as: Not published: do not cite (Vatnˣ)

[á]
[á]
Grímr kvaz ætla, at þat land mundi hann nema sér til ábúðar. Hann tók sér landnám svá mikit, at þar eru nú bæir margir í hans landeign
þat skaltu hafa bótalaust, því at þú afníttir, þá er þér varu [var. + bætr AM 138 folˣ “B”, etc.] boðnar [var. + en þú með afaryrðum af þer braust]
[afla] [afla]
[afla]
Engi var þeira aflamunr ... ok lágu ýmsir undir
at Jǫkull gengi undir iij. jarðarmen, sem þá var siðr eptir stórar afgerðir
Leitt er mér at segja þik [var. + mér AM 130 folˣ “B”] afhendan ... því at þat hefi ek aldri gǫrt, ef ek hefi við manni tekit
enn eru þeir eigi afhuga við mik Ingimundarsynir; vilda ek, at þú færir nú heim með mér, ok skulu þeir þat sanna, at ek þori at bíða þeira heima
[afla] [afla]
gekk síðan í hann (ɔ: skóginn) ok fann afstíg einn, er lá af þjóðgǫtunni
[afrek]
Maðrinn var ⸢*afrendr [non emend. afreyndr; var. reyndr AM 138 folˣ “B”, etc.] at afliHrolleifr var harðr maðr ok ⸢*afrendr [non emend. afreynd- (ms. afreẏndr); var. reyndr AM 138 folˣ “B”, etc.] at afli
[afneita]
þat skaltu hafa bótalaust, því at þú afníttir, þá er þér váru boðnar
at þar (ɔ: á Íslandi) gangi fé sjálfala á vetrum, en fiskr í hverju vatni, skógar miklir, en frjálsir af ágangi konunga ok illræðismanna
má þó vera, at nokkurir verði ⸢þér ágangsamir ok eigi góðviljugir [var. þeir ágangsmenn, sem grandi þér]ek er eigi ágangsmaðr eða tyrrinn
við sér minni menn var hann glettinn ok ágangssamr
má þó vera, at nokkurir verði þér ágangsamir ok eigi góðviljugir
[ágæti]
ok er þó ⸢nokkut hættu [var. nokkur áhætta] við liðsmun þann, sem mér sýniz at sé
[aftra]
[aftna]
ok bað Guðbrandr Svart skreiðaz aptr af hestinum
[aka]
Síðan riðu þeir bræðr eptir í ákefð
ertu nú ok svá aldrs kominn, at þér væri mál at reyna þik
er ek nú svá aldrs kominn at ek má vel slíkt starfa
jafnt skal víg Hǫgna bróður míns ok ákvámur þær, er fengu menn Más, smár ok stórar
Konungr ... sagði óhægt at gera við ⸢*ákvæðum [AM 396 folˣ “D”; non emend. ákveðnu; var. atkvæðum AM 138 folˣ “B”]
Þorsteinn kvað þetta vera álita-mál
Svartr kvaz verit hafa þar, er eigi þótti ǫllum ⸢einn veg [var. aldæla]
aldri veit ek, at þú sér nú svá frekr, at torsótt sé at fylla þik
iðruðumz ek þegar eptir þeira orða, er ek mælta við þik til frýju eða áleitni
[allr]
Skógr mikill liggr á milli Raumsdals ok Upplanda, er almannavegr liggr yfir
Þorsteinn gekk í mót syni sínum ok bauð honum ⸢með allri ǫlúð [var. alvarliga til sín]
Þorsteinn gekk í mót syni sínum ok bauð honum með allri [var. + alvǫru ok] ǫlúð
Þorgrímr spurði, hví ambáttarson sjá stirði svá á hann
maðr mikill ok strekr, óvinsæll ok lítt við alþýðuskap
Nafn illvirkjans vissi eigi ⸢alþýða manna [var. alþjóð]
seg eigi til nafns míns alþýðu nema feðr þínum ok frændum mínum
[ama]
[ama]
Þorsteinn gekk í mót syni sínum ok bauð honum með allri ǫlúð
Skal ek svá til stilla, at hann sé eigi hér tekinn á þínum varnaði, svá at þat sé þér lagit til ámælis
gekk Þorkell í útibúr ok hvatti øxina jarlsnaut ok gekk síðan í andyri; þá var Glæðir þar ok tók laugar
Þá tóku kettirnir þegar at amra ok illa láta
vér hǫfum lagt oss í mikla ánauð
Þorsteinn hafði beðit ámæli af konu sinni Þuríði, at hann legði hug á Gró
þá er sól var undir gengin, sá sauðamaðr Gró, at hon gekk út ok gekk ansælis um hús sín ok mælti: erfitt mun verða at standa í mót giptu Ingimundarsonasíðan gekk hann andsælis þrysvar ok mælti írsku
at trúa á einn guð fǫður, son ok heilagan anda
[annarr]
[annarr]
mér er eigi annara at vita mín forlǫg fyrr en fram koma
Þórir hljóp yfir árgljúfrin, þegar er hann kom at, ok lá fallinn
eigi veit ek, hversu vér fám at sótt virkinu fyrir árgljúfrum þessum
var bjartr eldr á arni eða eigi
þeir lágu í hernaði ok ǫfluðu sér fjár ok frama, ok skyldi þat fé eigi til arfs telja, né sonr eptir fǫður taka, heldr skyldi þat fé í haug leggja hjá sjálfum hǫfðingjum
Semsveinum er þat forsending at fara, en fyrir þína áskorun viljum vér prófa
því at eigi brestr mik áræði
nú skal skipa bekkina af mǫnnum þeim, er beztir eru áræðis með stóra lurka
Þórir hjó í ásinn, er fram tók ór vindskeiðunum
[at]
[at]
[at]
Ástúðigt var með þeim bræðrum Ingimundarsonum
en hann kvaz mundu af ráða illmenni þessi, - með yðrum atgangi
at engar atgerðir skyldu í mót koma slíkum óhæfum
því at eigi viltu víkjaz eptir atferðum enna fyrri frænda þinna
ǫnnur geriz nú atferð ungra manna en þá er ek var ungr, þá girntuz menn á nokkur framaverk, annat tveggja at ráðaz í hernað eða afla fjár oksóma með einhverjum atferðum
ǫnnur geriz nú atferð ungra manna en þá er ek var ungr
kvað slíkt mikil endemi, ef þeir frændr skyldi þar sekir gǫrvir í átthaga sínum
eigi verð ek þá góðr kaupmaðr, ef ek sel áttjarðir mínar margar ok góðar, en fara í eyðibygðir þær
menn vildu, at Þorsteinn færi aptr til áttjarða sinna ok ríkis
því at ek vil eigi leggja mik í hættu fyrir þik eða fé mitt við málaefni þín ill, en þeir bræðr eru bæði ráðugir ok atgǫngumiklir
sagði óhægt at gera við ⸢*ákvæðum [AM 396 folˣ “D”; non emend. ákveðnu; var. atkvæðum]
hygg ek mik fara munu til Íslands meirr af forlǫgum ok atkvæði ramra hluta en fýsi
mega mikit atkvæði finnunnar
meirr af forlǫgum ok atkvæði ramra hluta en fýsi
hǫfðu flestir þat fyrir satt, at Brandr hefði átrúnað á Faxa
má vera, at þá ⸢batni búsifjar várar [var. sé athlýtt með oss]
með forsjó ok athygli
Á brott hlupu atsóknarmenn Þorkels, þegar jarlsmenn kómu
eigi þykki mér málit svá hægt, því at ek hygg, at Þorkell verði mikilmenni, en margr frændi til atstoðar
Þorkell kvað meiri kurteisi at láta gleði ok gamanræður koma í mót beinleika en skaup eða atyrði
hann mun treysta á hamingju fǫður síns ok verða eigi fyrir atyrðum hans
Ingólfr kvaz eigi þurfa utanheraðsmanna ok kvað sér slíka auðfengna
[auðigr]
[auga]
sjá sveinn hefir hyggiligt augnabragðófagrligt var hennar augnabragð
váru þeir (kettir) þá stórum illiligir með emjun ok augnaskotum
Ingjaldr tók við þeim forkunnar vel ok sýndi á sér aufúsusvip
[auga]
[auga]
[auka]
Þá hljóp aurskriða á bæinn, ok dó allir menn
hon kom ok ávítaði hann ok kvað honum eigi hlýða mundu
Ingimundr þakkar konungi gjafir ok góð orð, ok skilduz með því. Konungr sagðiz ⸢ok minnugr vera skyldi Sæmundar fyrir sínar tiltekjur ok dróttinssvik við sik [var. vel skyldu áviljaðr til at launa Sæmundi sín tiltæki eða ǫðrum drottinsvikum]
Auvirðliga þykkir mér honum tekiz hafa
nú vilja ungir menn geraz heimaelskir ok sitja við bakelda ok kýla vǫmb sina á miði ok mungáti, ok þverr því karlmenska ok harðfengi
sverðit tók til hans ok af þat, er nam, en þat váru þjóhnapparnir báðir alt við bakhlut
[banna]
Jǫkull þreif einn eldibrand mikinn ok fleygði upp at dyrunum ... Veðrit stóð á húsin, en bálit tók at vaxa
hann kvaz ⸢mundu af ráða illmenni þessi [var. ráða mundu berserkjunum banaráð]
váru þeir ⸢lamdir [var. barðir AM 396 folˣ “D”] til bana
[batna]
[batna]
[bátr]
hafa sumir hlotit af honum beinbrot eða ǫnnur meizl
[beiða]
svá fast hafði Þorsteinn til lagit, at oddrinn stóð í beðinn
váru þar um nóttina í góðum beinleika
Þorsteinn bóndi gekk mjǫk at at vinna mǫnnum beinleika ok taka við klæðum manna
Hann hafði knýtt beilslinu um sik, ok kom sverðit á beilshringinn
[beita]
Hann hafði knýtt beilslinu um sik, ok kom sverðit á beilshringinn (sic)
[bekkr]
[bekkr]
[bera]
[bera]
[bera]
[bera]
[bera]
[bera]
á mik kemr berserksgangr jafnan þá er ek vilda sízt, ok vilda ek, bróðir, at þú gerðir at
berserksgangr kom aldri síðan á Þóri
þat samir betr at gera Geirmund eigi beran at þessu
þá var með honum (ɔ: Haraldi konungi) Rǫgnvaldr af Mæri ok margir aðrir stórir hǫfðingjar ok þeir berserkir, er Ulfheðnar váru kallaðir; þeir hǫfðu vargstakka fyrir brynjur
váru þar á berserkir ii. hét Haukr hvárrtveggi
þeir (ɔ: berserkir) ... óðu eld brennanda berum fótum
engi berserkr ⟨er⟩ slíkr í ǫllum Norðlendingafjórðungi sem hann, ok ertu eigi hans jafningi, þóttu sér mikill fyrir þér
[bíða]
[bíða]
fór Bergr þá lútari, ⸢bikkjan [var. bikkjusoninn AM 396 folˣ “D”], er ek sló hann, svá at hann fell við, enda kom þú nú til hólmstefnunnar, ef þú hefir heldr manns hug en merar
fór Bergr þá lútari, ⸢bikkjan [var. bikkjusoninn], er ek sló hann, svá at hann fell við
[bíta]
[bíta]
[bíta]
[bíta]
[birna]
tók þar af hestum sínum ok bjó um varning sinn, en hestar gengu á bit
Svá sýndiz Þorsteini, sem þat (ɔ: saxit) væri en mesta gersemi ok allíkligt til bits
eigi hæli ek bitinu hans Ættartanga
[bjartr]
[bjóða]
hér máttu sjá herra bjarndýri, er ek náða á Íslandi
[bjóða]
[blása]
(proverb.:) er þat mitt ráð, segir hon, at þú farir á braut fyrst, því at blóðnætr eru bráðastar
Þorkell var blíðr maðr ok lyndisgóðr
[blóta]
[blóta]
hann átti ok blótgrafir, því at menn hugðu, at hann blótaði bæði mǫnnum ok féJǫkull gat þá at líta, hvar Þórólfr kom upp ór blótgrǫf sinni ok hljóp ór virkinu
þetta mun vera blóthús, ok mun Hrolleifi hingat ætlat, þá ⟨er⟩ hon hefir fullgǫrt sitt efni ok allan sinn fjándskap
[blóta]
Hann kvaz sét hafa hrúgu eina mikla ok koma undan fram rautt klæði ... þar muntu sét hafa Hrolleif ok blótklæði hans
[blót]
Skíði gekk í mót boðsmǫnnum ok fyrirboðsmenn hans, Þorsteinn ok þeir bræðr
Allir hlýddu hans boði ok banni
[boða]
Nú þótt ⸢þér sé til boðit í Gautlandi, þá far þú heldr til eigna þinna [var. þú tækir ríki í Gautlandi at boði]
[blœða]
[bóndi]
fundu þeir þar borð stórt nýrekit
sátu menn undir borðum
mun eigi vel fallit at taka oss grísinn nokkurn til matar? Þorkell tók einn ok bjó til borðs
þar er Jǫkull bróðir minn laust þik hǫgg, þat skaltu hafa bótalaust
eigi sýniz mér þú bráðfeigligr
[bót]
[bráðr]
[bráðr]
skal neyta góðs bragðs Eyvindar vinar míns
illa hefir nú enn tekiz fyrir bráðræði Jǫkuls
Þorsteinn kvað ofmikit bragð at vera, en þó vænst at gæta til með stillingu
Þorsteinn kvað þetta bragð tveggja hvárt, at spilla gripum sínum ... ok síðan at æja í engjum manna, - nokkurs heimsks manns ok óráðvands, ella mikils manns ok ofláta
[braut]
nú munu hvárir tveggju njóta síns brautargengis
sǫgðu mikinn skaða at slíks manns brottferð
[bregða]
[bresta]
[brenna]
Þar ferr Ljót kerling ok hefir breytiliga um búit; hon hafði rekit fǫtin fram yfir hǫfuð sér ok fór ǫfug ok rétti hǫfuðit aptr milli fótanna
Þat þótti Þorkeli mest af bregða, er í vatni skyldi þváz ok kvaz eigi nenna enn um sinn at hafa þessa breytni, en kvaz þó hyggja, at sjá mundi góð
Jǫkull er brjóst fyrir oss um ǫll harðræði
[brjóta]
[brjóta]
Et fyrsta jarðarmen tók í ǫxl, annat í bróklinda, þriðja í mitt lær
Þórórmr leiddi brúðmenn ór garði
efnar Ingimundr til brúðhlaupsgerðar
var því vel svarat ok ákveðin brúðhlaupsstefna at vetrnóttum í Forsæludal
[brún]
Þetta brúðkaup var veitt með enni mestu virðingu
[brýna]
[búa]
Þá kýs ek bæinn at Hofi ok landit með búinu. Þeir kváðu þat varla einn grip vera ... Þorsteinn kvað alt saman eigi at fara land ok bú
[búa]
[búa]
[búa]
[búa]
[búa]
[búa]
eigi þykki mér sem vér munim í þessum dal búnað reisa, ok eigi er elligar jafnkeypi
tók hon síðan búnaðinn af hǫfði sér ok bjó hann með
sýndu (þeir) búum sínum óþokkasvip í ǫllum búsifjum
er búi þinn fæstum líkr
Þorkell fór þá í búðardyrnar
Hon lét vel yfir því, at eigi réði búkarlar eða synir þeira ferðum hans
[burtu]
Þau vinguðuz lítt við menn ... sýndu búum sínum óþokkasvip í ǫllum búsifjum
má vera, at þá batni búsifjar várar
átti mart ganganda fé, bæði naut ok sauði ok annan búsmala
Menn Ingimundar skipuðu sér um dalinn ok tóku bústaði at hans ráði
hefi ek hugat þér landakosti ok bústað
nú var ek búinn til burtferðar
helt hann ávalt búrisnu sinni
Heraðsmenn hittu Þorstein ok báðu hann þenna mann af taka, er svá var illr í bygðarlagi
[byggja]
bið þér bygðarleyfis
væri þat mitt ráð, at þú vægðir við þá, er þar búa næstir þér, Þórð bónda í Hǫfða ok Una í Unadal eða aðra bygðarmenn
[byggja]
nær muntu verit hafa búverkunum í morgin
þar var byggiligr hvammr
þótti mǫnnum með stórmeinum hans bygð
Þar þótti reimt jafnan síðan, er bygð Gró hafði verit
Ingjaldr var góðr búþegn ok mikilhæfr maðr
Var þá tekin upp bygð Hrolleifs, ok fór hann til Sæmundar
[byrja]
[bægja]
[bœjarbót]
bað hann mik ... at ... gerða ek þetta meir at bæn hans en hitt, at ...
hann kvaz vel vilja sitja bæ sinn
en fyrir ⸢bænarorð [var. orðsending AM 396 folˣ “D”] Jǫkuls sonar míns mun ek byrja mál þitt við jarl
Ingimundr kaus sér bústað í hvammi einum mjǫk fǫgrum ok efnaði til bæjar
nú skulum vér fara fullum dagleiðum
Kvað eigi vera mega kátt eða glatt í dalverpi því
Þorgils spurði, hvárt búinn væri dagverðr. Þorkell kvað búinn, þegar soðit var
Þau fóru á fund hans til Skagafjarðar ok sǫgðu honum deili á sér ok sǫgðu hann frænda sinn
[dirfa] [dirfa]
[deyja]
Honum kom nú ok í hug eggjan feðr síns, at þrótt ok djarfleik mundi til þurfa at vinna slíkt afrek eða ǫnnur
er í dóm kom málit, gengu þeir Ingólfr ok Jǫkull at ⸢*dóminum [AM 396 folˣ “D”; non emend. dómum] ok hleyptu upp með hǫggum, ok fell niðr máliter í dóm kom málit, gengu þeir Ingólfr ok Jǫkull at dóminum ok hleyptu upp með hǫggum, ok fell niðr málit
[draga]
[draga]
[draga]
[draga]
[draga]
[draga]
[draga]
[draga]
[drekka]
[drepa]
[duga]
[dúkr]
[duga]
Þorgils sá nú, at þetta var eigi utan prettr ok dvǫl
[draga]
[drekka]
slík dæmi eru með oss
þú ert eigi i ǫðli þínu sem aðrir menn
Ingjaldr kvað þá komit í þat efni um Ingimund, sem honum hefði hugr sagtIngimundr átti ágætt bú með nógum efnum
[eggja]
[efna]
[eiga] [eiga] [eiga] [eiga]
þat hefi ek einhugsat at koma aldri í þann stað
Einlyndr þótti þeim jarlsmǫnnum Þorkell vera
[enda]
þessi fundr var lagiðr at einmánaði
[einn]
hann mintiz þá þess, er hann hafði játtat vinum sínum ok gerði þeim nú ríkuligar veizlur með stórum sæmdum; hann bauð einkum Ingimundi
[einn]
[einn] [einn] [einn] [einn] [einn]
[eira] [eira]
Haraldr konungr ... varð síðan einvǫldugr yfir ǫllum Nóregi
gekk Þorsteinn í eldaskálann
Jǫkull þreif einn eldibrand mikinn ok fleygði upp at dyrunum
[eldr] [eldr] [eldr] [eldr]
Hann stóð upp ok gekk í burt [var. + frá eldsetunni]
þætti mér betra, at hann ... gengi út, því at meira efni hefir hann til eldingar, en honum megi vel eira inni at vera
tók hann sér eldiskíð ok leitaði (um húsit)
gengu þeir ... inn ... ok óðu eldinn ... ok brunnu þá mjǫk ok urðu nú furðuliga hræddir af eldshitanum
hann mundi þá þykkja betr gengit hafa en sitja við eldstó móður sinnar
[ella]
[efna]
síðan leitaði hann sér undanbragðs, at hann væri eigi þegar fyrir augum þeim, er skálann bygði, því at hann vildi fyrr vita, hvert efni honum þætti í vera, en þeir tækiz orðum eða sæiz
váru þeir (ɔ: trylldir kettir) þá stórum illiligir með emjun ok augnaskotum
[eftir]
[eftir]
hefði betr verit, at þú hefðir mér fylgt í Hafrsfirði ok þurfa nú eigi at fara í eyðisker þetta
[eyrir]
kom ofan í eyðifjǫrð einn
[eggja]
[eiga]
fara í eyði bygðir þær
[einn]
Þeir fundu Þorkel í skógarrjóðri við eik eina
[eng] [engi]
[eldr]
[eldr]
Ok er Jǫkull spyrr þetta, gerði hann sik óðan um ok kvað slíkt mikil endemi, ef þeir frændr skyldi þar sekir gǫrvir í átthaga sínum
[enda]
hafi þér vel hlítt minni forsjá ok verit mér hlýðnir ok eptirlátir
[endir]
[elska]
Menn Jǫkuls leita at fǫrunautum Þórólfs, ok eru þar eltingar miklar
Sem sveinum er erfitt
[eldr]
Veðrit stóð á húsin, en bálit tók at vaxa ... meira efni hefir hann til um eldsgerð, en þat megi honum lengi duga
[eyða] [eyða] [eyða]
hefir þú ... lítinn krapt hlotit afls ok vaxtar; er þat ok líkast at þú fylgir þar eptir þinni athǫfn ok fari þar eljun eptir ok ǫll tilræði
[einn]
[fá]
[fá]
[fá]
hann var fálátr í skaplyndi
[falda]
[falla]
[fífla]
[falla]
[fá]
Skǫrð váru fallin í sverðinu, ok eitt, þat er leggja mátti í fingrar góm
[falla]
Finnan var sett hátt ok búit um hana vegliga; þangat gengu menn til frétta, hverr ór sínu rúmi, ok spurðu at ørlǫgum sínum
kvað hann fimastan við matreiðuna
[falla]
[fiskr]
[finna]
[firn] [firn]
sannligra er hitt, at þú beiðiz slíks í móti sem þú vill af fjáraflanum eptir siðvenju hermanna
hina, sem honum hǫfðu mótsnúnir verit [var. + eða í hans fjandmanna flokk hǫfðu sótt] rak hann ór landi
Þá ⟨er⟩ hon hefir fullgǫrt sitt efni ok allan sinn fjándskap
þat var fjaðrspjót langskept ok vafit járni skaptit
hvat fjánda ferr hér at oss
dragztu ór ánni, fjándinn, ok dirf þik eigi at þreyta við oss
[fjall]
Hrómundr kvaz mundu leita upp til fjalla ok kvaz þar mundu yndi nema í fjallaendum
Glæðir kvaz hafa ok spurt ǫnnur tíðindi, en þat er fjallferð Þorkels krǫflu, at hann var valiðr til svínagæzlu
þar var fáment heima
Nú vil ek þér frændi í kunnleika gera fjárfar mitt hvert er
bæði manndrápum ok ⸢féskǫðum [var. fjárskaða]
[fang]
hann er fára líki
þar var komin finna ein fjǫlkunnig
[fara]
[fara]
[fara]
[fara]
[fara]
[fara]
Hrafn kvaz ⸢eigi svá féþurfi [var. sér ekki féfátt], at hann seldi vápu ór hendi sér
[fara]
[fara]
norðr ⸢mun ek halda, en um flutning ok farargreiða verðum vér þín at njóta [var. munum vér á herða ok er mikit starf ok farangr at flytja ok muntu undir taka]
um flutning ok farargreiða verðum vér þín at njótaþar var ǫllum mǫnnum matr heimill ok hestaskipti ok allr annarr farargreiði
[fara]
[fara] [fara]
[fara]
þóttuz menn því vita, at ⸢frágerða⟨maðr⟩ [var. (ms.) fargierda] mundi úti liggja
[farsæla]
hlaut Hǫgni skipit Stíganda, því ⟨at⟩ hann var farmaðr
eitt sinn er hann kom út, því at hann var farmaðr ... þá kom Hallfreðr þar sem Kolfinna var í seli
vinhollr ok góðgjarn, fastnæmr við vini sína
bjó þegar mál til á hendr Óttari til alþingis um fjǫrráð við sik ok bróðr sinn
bæði manndrápum ok féskǫðum
eyddi ǫllum penningum sínum ... svá at hann varð náliga félauss
Þeir fóru flaumósa. Ingimundr spyrr, hví þeir fara svá hrapalliga
[fella]
nú er fleira í komit en þá vissum vit ván
[fella]
Hrafn kvaz ⸢eigi svá féþurfi [var. sér ekki féfátt AM 396 folˣ “D”], at hann seldi vápn ór hendi sér
[fljúga]
[flóa]
mér líz maðrinn flugumannligr, ok illa mun hann reynaz
●●● Þórólfr kom þar at, er váru augu djúp eða fen
Nú vænti ek fyrir minn flutning ... at þú munir gera sem ek beiði
sagði, at bóndi skyldi sjá stað forgiptar sinnar af sér
Honum sýndiz konan forkunnliga fríð
verðr hverr eptir sínum forlǫgum at leitameirr af forlǫgum ok atkvæði ramra hluta en fýsi
gat skálabúinn eigi hitt hann, því at Þorsteini var annarra forlaga auðit en vera þar drepinn
meiri forlaga mun þér auðit vera
torsótt er at forðaz forlǫginóhægt mun forlǫgin at flýja
þá skal þeim reisa nið með þeim formála, at hann skal vera hvers manns níðingr
nú þótti sú framaferð mest at ráða hér bætr á
[frá]
Þar eru þeir um vetrinn fram um jól
þóttuz menn því vita, at frágerðamaðr mundi úti liggja
ilt er þeim mǫnnum, er ǫlmusur eru at vexti ok fráleik
Haraldr konungr enn hárfagri ... er mestr hefir verit allra fornkonunga í Norðlǫndum
Sem sveinum er þat forsending at fara, en fyrir þína áskorum viljum vér prófa
þó at honum þætti lítil ván framgangsins við slíkt ofrefli
þú hefir sýnt mikinn manndóm í fylgd ⸢þinni við mik; þú hefir ok [var. viðr þinn hǫfðingja ok þó framleik í þessi orrostu] látit son þinn
óágjarn við sér minni menn, en harðfengr ok framgjarn við sína óvini
aldri veit ek, at þú sér nú svá frekr, at torsótt sé at fylla þik
Nú frestaðiz ⸢*þeim sókn [AM 138 folˣ “B”, etc.; non emend. (ms.) frammsockn] sakarinnar
þeir ... vǫrðu framstafn á konungs skipinu
hon (ɔ: Þórdís spákona) var forvitra ok framsýn
Fundinum lauk svá, sem mǫrgum er kunnigt ok fullfrægt er orðit
[fullgera]
Uni kvað ser illa líka ǫll frestin, þau sem á yrði
hǫfum vér ok góða eina frétt til yðvar
Finnan var sett hátt ok búit um hana vegliga; þangat gengu menn til frétta, hverr ór sínu rúmi, ok spurðu at ørlǫgum sínum
[friðla]
Hrolleifr kvað sér ⸢annat hallkvæmra [var. haldkvæmra fullræði] en illar getur
skal hon þá vera frilla min, ok er henni þó fullkosta
Haraldr konungr enn hárfagri var nú kominn í fullan frið ok kyrrsetu
þóttez Þorsteinn ok aldri fullmikinn geta gǫrt sóma Ingimundar sonar síns, þegar hann sá, hvélíkr maðr hann vildi verða
Skiði gekk í mót boðsmǫnnum ok fyrirboðsmenn hans, Þorsteinn ok þeir bræðr
skógar miklir, en frjálsir af ágangi konunga ok illræðismanna
með fulltingi sveinsins
Hrafn var honum eigi ⸢fylgjusamr [var. (ms.) fẏlgesamr], en mjǫk ólíkr
aldri gekk hann ór rúmi sínu nema jarl gengi, ok honum var hann mjǫk fylgjusamr
þó hafa þeir bræðr rammar fylgjur; leitum vér þá til leyna várra, ef at oss ekr
kvað hest mar heita, en marr er manns fylgja
[fylgja]
(eldarnir) brunnu þá (ɔ: berserkina) mjǫk ok urðu nú furðuliga hræddir af eldshitanum
[fylgja]
[fylgja]
Hrafn var honum eigi fylgjusamr, en mjǫk ólíkr
Þá váru fylkiskonungar í Nóregi, er þessi saga gerðiz
[fylla]
skuluð þit fara báðir samt með forsjó ok athygli
⸢lǫgðu eigi at þar, at eigi sætti ráði [var. fóru forsjáliga]
kvaz vel við una at eiga þvílíkan son ok kvaz hafa snemma sét á honum frændagiptu
hon (ɔ: Þórdís spákona) var forvitra ok framsýn
eigi eru þeir forustulausir, er þú ert fyrirmaðr
iðruðumz ek þegar eptir þeira orða, er ek mælta við þik til frýju eða áleitni
[fyrir]
[fyrir]
[fyrir] [fyrir]
[fyrir]
hann var þó miklu fræknligri en skírgetnir synir hans
Þá gerðiz fjǫlbygðr dalrinn
[fyrir]
[fyrir]
eigi eru þeir forustulausir, er þú ert fyrirmaðr
eigi viltu víkjaz eptir atferðum enna fyrri frænda þinna
eptir hætti enna fyrri frænda minna
bjóz Oddr við v. mann í fyrirsát við Hrolleif
sagði honum sína meðferð ok fyrirætlan
Ingimundr kvað sér fýst á at vita, hvárt hann fyndi hlutinn eða eigi
meirr af forlǫgum ok atkvæði ramra hluta en fýsi
eigi munu fǫðurfrændr mínir þér ríkis unna eptir hans dag
ǫllum oss ætla ek þat einn veg gefit, at mál mundi þykkja at leita um fǫðurhefnd
Far þú nú ok seg Hrolleifi, at áðr morgin kemr get ek at synir mínir þykkiz eiga þangat at sjá eptir fǫðurhefndum sem hann er
[fœri]
þat er einkis manns [var. + færiveðr] at fara í þvílíku veðri
þó var athæfi Þorsteins ok allr færleikr með enu betra meðallagi
[fœra]
Þorsteinn fór heim til eigna sinna [var. + ok í sitt fóstrland]
Brandr átti hest fǫxóttan, er kallaðr var Freysfaxi
þessi maðr var fárrammr
eldrinn er nú miðr fǫlskaðr en ek hugða; hygg ek, at hann hafi verit fyrir skǫmmu upp kveyktr, ok veit ek eigi hvat þat veit
fǫrunautr Ingólfs
[festa] var komit á svá mikit ⸢kafafjúk með frosti [var. fjúk hregg ok illviðri] at engu vætta var út komandaÞar var komin finna ein fjǫlkunnig
Þorsteinn tók ⸢við honum báðum hǫndum [var. tók vel viðr honum ok feginsamliga]
[fótr]
hér er skip ... er vér kǫllum bíta í síglingu allra skipa bezt ok farsælla en hvert annarra
en frami ok fagrligir penningar mundi í móti koma
[fá]
samir þér vel at taka útlenda menn, allra helzt ef eigi skortir fé til forgiptar
aflandi sér svá fjár ok frægðar hverr eptir annan, ok stíga svá í fótspor frændum sínum
[fóstri]
Hann var fálátr, ómjúkr ok ódæll, harðúligr ok hraustr om alt
Hann setti menn yfir féforráð sín með Vígdísi
[fé]
[fang]
vil ek bjóða fébætr svá at Bergr sé vel sæmdr afBergr kvaz eigi mundu fébætr taka ok því at eins sættazGuðmundr nítti ok kvaz eigi vilja taka fébætrÞeir ... gengu til dóma ok hittu Guðmund ok buðu sættir ok fébætr
gekk hon (ɔ: veizlan) út með enni mestu sæmd ok stórum fégjǫfumKonungr lagði þar til mikinn kost í fégjǫfum ok annarri sæmd
ófært þótti várum mǫnnum at sitja undir hans hendi sakir manndrápa ok férána
þó er fátt skǫpum ríkara
Ingialdr tók við þeim forkunnar vel[fylgja] nógir munu þér þess fyrirmuna
[fótr] [fótr]
[frelsi]
Hann helt fréttum til Haralds konungs
[frændi]
[fóstri] [fóstri] [fóstri] [fóstri]
[fjǫrðr]
[gera]
[gera]
[gera]
[gera] [gera]
[gera]
[gera]
[gera]
[gera]
[gera]
[gera]
[galti]
[galti]
Óláfr ... var svá gamall, at hann lá í rekkju ok drakk horn
ok fellu þá niðr gagnsakir
Þorkell kvað eigi ofmikit sitt gaman, þó at hann horfði á hann
Þorkell kvað meiri kurteisi at láta gleði ok gamanræður koma í mót beinleika en skaup eða atyrði
hirtu eigi um ⸢læti [var. gap] þeira kotkarla
[ganga]
[garpr]
[gefa]
[gefa]
[gefa]
[geta]
eigi hlífði þér nú ⸢gerninga- [var. norna- AM 138 folˣ “B”] -stakkrinn
Þeir ... kváðu þetta gerningaveðr verit hafa ok kendu þat Helgu frá Borgí þeiri ferð gerði at þeim veðr ilt, ok ætluðu þeir vera gerningaveðr
Hrolleifr kvað sér annat hallkvæmra en illar geturVar þetta sem annat, þat er Þorsteinn leiddi getum um, at hann varð nærgætr
[geta]
[geta]
eru þér Ingimundarsynir giptumenn miklir
þú ert giptuvænligr maðr at sjá
Þórir kvað þat eigi getumál, - at þú ert fyrir oss um allar ráðagerðir
sótti sjá maðr giptu til hans, svá óvænliga sem hann stefndi
[gizki]
er þar góð vist ok glaðlig
en þér ærðiz allir ok yrðið at gjalti eptir á vegum úti með villidýrum, ok svá mundi ok gengit hafa, ef þér hefðið mik eigi fyrr sét en ek yðr
[gjald]
[gletta]
við sér minni menn var hann glettinn ok ágangsamr
hon var fám góðum mǫnnum lík
ræntu þeir at Haukagili mat miklum, því at þar váru gnóttir hversvetna
illa gerir þú ... er þú stillir eigi skap þitt ok launar eigi góðu gott
mælti Vígdís, kona Ingimundar: her mun ek eiga dvǫl nokkura, því at ek kenni mér sóttar. Ingimundr svarar: verði þat at góðu
þat váru lǫg í þann tíma, meðan erfingjar váru í ómegð, at sá skyldi af þingmǫnnum varðveita goðorðit, sem bezt þætti til fallinn
helt til þess góðgirnd hans
fundrinn var stefndr at Kárnsá um goðorðsmálit
vinhollr ok góðgjarn, fastnæmr við vini sína
[goði]
stórr heiðr er at verða fyrir yðrum góðvilja
má þó vera, at nokkurir verði þér ágangsamir ok eigi góðviljugir
hann hafði eigi skip reynt jafngott Stíganda
látið gera elda iij. á gólfi í skálanum
[grafa]
fundu þeir þar ⸢borð [var. greniborð] nýrekit
[grein]
[greiða]
[gráta]
[grenja]
Þar liggr nú grenskollinn
hitt er mitt ráð, að víkjaz aptr hingat ok eiga heldr undir oss en ganga í greipr þeim mæðginum
honum fórz greitt ok kom við Nóreg
hann skal vera hvers manns níðingr ok vera hvergi í samlagi góðra manna, hafa goða gremi ok griðníðings nafn
Griðkona tók þat, er hann hafði af skorit
hann skal vera hvers manns níðingr ok vera hvergi í samlagi góðra manna hafa goða gremi ok griðníðings nafn
gerðuz brátt mǫrg tíðindi ... í hǫggum ok spjótalǫgum með grimmligri grjótflaug
gerðuz brátt mǫrg tíðindi ... í hǫggum ok spjótalǫgum með grimmiligri grjótflaug
[gríss]
[gróa]
þar eru landskostir miklu betri. Ingimundr svarar: þá er hóf at, ok væntum enn, at nokkut ⸢grænt [var. gott AM 396 folˣ “D”] mun fyrir liggja
[grýta]
[guð]
Hann var þar á laun í ⸢*gervibúri [AM 138 folˣ “B”, etc.; non emend. graf-]
eigi er ólíkligt, ef at líkindum ferr, at þeir verði eigi giptudrjúgir
hann liggr þar ok svaf í silkiskyrtu gullsaumaðri
Hann var þar á laun í ⸢*gervibúri [AM 138 folˣ “B”, etc.; non emend. (ms.) graf buri]
mér segir svá hugr um, at þú munir gæfumaðr verða
[gæta]
fann þar stórar kistur ok mart til gæða
eigi hlífði þér nú ⸢gerningastakkrinn [var. giỏrninga kyrtillinn ]
[gleði] [gleði]
[gefa]
stirðr er ek nú, ok verðum vér lausir á fótum enir gǫmlu menninir
[halda]
[hals]
[halda]
hann var alla ævi síðan ørkumlaðr, ok hét Hrómundr halti
kvað hann hamingjudrjúgan vera mundu ok flesta farsælaz af honum
[haldkvæmr]
[halda]
[halda]
[hallmæli]
þverr því kalrmenska ok harðfengi
Þeir fóru heim ... ok hǫfðu unnit mikla heraðsbót í drápi Þórólfs heljarskinns
andaðiz hann ok var mjǫk harmdauði
Þeir sá hús standa lítit fyrir dyrum ok hlið í milli ok heimadyranna
nú vilja ungir menn geraz heimaelskir ok sitja við bakelda
[hafa]
[hamingja]
[hafa]
[hamingjumaðr]
[hamingjumót]
[hamingjusamliga]
[hamingjusamligr]
[hafa]
[hafa]
[hafa]
[haklangr]
[handssala]
[handkrœkja]
⸢laugar [var. handlaugar]
Þorsteinn gerir tilraun með nokkuru harki, hvé fast hann svæfi
nú skulum vér stíga á hesta vára ok ríða í mót þeim, því at ek vil eigi hark þeira á bæ mínum
Hann lét ketil yfir eld ok bar undir ull ok hverskonar harka
Hon spurði, hví hann færi svo hart
[harðsnúinn]
harðúðigr ok hraustr um alt
[hafrsþjó]
þótt hann sé harðr maðr, en móðir hans margkunnig
á einu haustþingi kómu þar margir menn saman, ok var leikr stofnaðr
[háttr]
[heiðrligr]
[hefja] [hefja]
[hefja]
kvaddi konung á þessa leið: heill, heill, herra. Konungr svarar: vel fagnar þú, eða hverr ertu
þat er heitan ok harðyrði með óþyrmiligum meðferðum
[heldr]
[heraðshǫfðingi]
[henda]
[henda]
[heljarmaðr]
⸢*heljarskinn [non emend. (ms.) heliarskeɢɢ]
en þat er heimilt þeim, er fara vilja [var. + eða þat þykir hentugra]
[herskapr]
[herða]
[heraðssekr] [heraðssekr]
[hermannalag]
[herbergi]
[hjá]
[hjalpa]
[hjalmr]
[hausta]
[hamrammr]
[hefta]
[hefja]
[handtaka]
[hefna]
[halda]
[harmsaga]
[hingat]
[halda]
þetta er hált sem blóð
[hestaþing]
[halda]
[halda]
[hamingja]
[heimskligr]
[hel]
kómu þar fram hót eða heitan
[heljarmaðr]
[heldr]
[heraðsmaðr]
[herskapr]
[harðræði]
[harðyrði]
[hella]
[hata]
[hestaskifti]
[hǫggorrostu]
kvað sér horfna á heiðinni hesta .ij., en varning sinn liggja þar, kistu ok húðfat
Þorgrímr þótti bezt til fallinn fyrir frændsemi við Vatsdæli, en þo skyldi þat til hlutfalls leggja, þui at margir þóttuz vel til fallnir
(hann) var ... ⸢hófsmaðr [var. hóffastr ...] um alla hluti
Þorsteinn kvað þat hættuferð mikla
[hlýja]
eigi er allhægt við heljarmanninn at eiga ok við kǫttu hans
[hlaða]
[hlaup]
[hlaup]
[hlífa]
[hlutr] [hlutr] [hlutr]
[hlaup]
[hlíta]
[hljóta]
[hljóta]
[hljóta]
Hann kvaz ætla, at nú væri nær hófi
ok sætir þó hófi, segir hann, ef eigi verðr meira at
[hlutr]
[hlutr]
í því lagði Svartr Guðbrand með spjótinu undir hendina, ok þegar á hol
[holmganga]
[holmganga]
[horfa]
[horn]
[holt]
[hógligr]
[hrapalliga]
[hrata]
var komit á svá mikit ⸢kafafjúk með frosti [var. fjúk hregg ok illviðri], at engu vætta var út komanda
[hríð]
[hremsa]
[hræða]
[hrøkkva]
●●● Hann bað þá handkrækjaz ok gera hring
[hugr]
[húð]
[hundr] [hundr]
[hundr]
[húsveggr]
[húsfreyja]
[hulða]
[hundtík]
[húnn]
Bergr lýsti hǫgginu til Húnavatsþings
[hvárigr]
[hvammr]
[hvar]
[hvetja]
[hvítaváð]
[hyggiligr]
[hœta]
[hǫfuðíss]
⸢hógligt [var. hægligt at eiga]
[hœverskligr]
sjá máttu, at hægra væri heima en hætta á yðra miskunn
[hœla]
[hǫggvaskifti]
[hǫnd]
[hleypa]
[maðr]
[hrakliga]
[hrapa]
[hófsmaðr]
[hrata]
þá er hóf at, ok væntum enn, at nokkut grænt mun fyrir liggja
[hreyfa]
[hlutr]
[hrekkvíss]
[hlýða]
[hríð]
[hlutskifti]
[hrúga]
[horn]
[hugprúðr]
[hugr]
[hróf]
[hvammr]
[hundrað]
kómu þar fram hót eða heitan
[hót]
er þó ⸢nokkut hættu [var. nokkur áhætta AM 138 folˣ “B”, etc.] við liðsmun þann, sem mér sýniz at sé
[hús]
[hvárigr]
[hvárigr]
[húsfreyja]
[hvárrtveggi]
[hœfa]
[hræfa]
[hǫfuð]
er kveldaði, varð á hvíld nokkur bardaganum
[hǫrfa]
[hǫnd]
[hver]
[hǫrmungarvíg]
[hvetja]
⸢*hvatvetna [non emend. (ms.) hvervetna]
[hrekja]
er ágæta jǫrð góð ok hafa sauðirnir þar verit, ok eru allvel ⸢holdir [var. holdnir]
[holt]
[hugkvæmr]
[hvárr]
[húsaviðr]
[hvíglíkr]
[húsganga]
[hugarlátliga]
[illskuþræll]
[illsligr]
[illvirki] [illvirki]
[illlyndi]
[illmenni]
[illa]
[frá]
[iðgjald]
[íss]
[í]
lét Grímr enn sem fyrr innan handar alt þat, er hann átti um land eða aðra hluti
[illa]
er þat ok þín iðn
[iðgjald]
[illmenni]
[illræðismaðr]
[illsligr]
síðan gekk hann andsælis þrysvar ok mælti írsku
sáz jafnan kettir, ok ilt þótti þar optliga síðan
hafa nokkura iðn fyrir hendi
[íslag]
[illræðismaðr]
hann sagði, at sauðir hans váru fundnir, ok hafði engi illr at orðit
Hann bað þá handkrækjaz ok gera hring; síðan gekk hann andsælis þrysvar ok mælti írsku; hann bað þá já við kveða
[jarðarmen]
[jarlstígn]
[járn]
[jarðkostr]
Byskup bað þá taka við trú ok láta skíraz ... Þorkell mælti: alt er þá nær, ef þér sýnið mǫnnum jarteinir
helt Hrolleifr sik í ǫllu til jafns við sonu Ingimundar
[já]
[jafnkeypi]
[jarðarmen]
[jarlsnautr]
[kapp]
[karlmennska]
Néreiði sendi hann allan kvenbúnað góðan fyrir frændsemi
ef Hrolleifr gengr út, þá mun ek kasta keflinu til yðvar
[kaup]
[kveða]
[kirkja]
[keyra]
[kenna]
[kinn]
[kippa]
⸢kostgrip [var. (ms.) kiorgrip]
[kjósa]
[klauf]
[klækiliga]
[knáliga]
[koma]
[koma]
[koma] [koma]
[koma]
[koma]
[koma]
[koma]
[koma]
[koma]
[koma]
[koma]
[koma]
[koma]
[kosta] [kosta]
[kostgripr]
[kona]
[konumál]
[krókr]
[kotkarl]
[krafla]
[krás]
[kristiliga]
[krefja]
[kostr]
[krikða]
[kunnátta]
far þú nú í kufl minn enn svarta ok tak stafsprotann í hǫnd þér
[kvánlauss]
[kvarta]
[kunnleikr]
[kunna]
[kunna]
[kunna]
[kvía]
[kveykva] [kveykva]
[kvíða]
[kveða]
[kvelda]
[kveða]
[kýla]
[kyrrseta]
[kyrtill]
[kenna]
[knáliga]
[kǫttr]
[kaga]
[kala]
[knǫttr]
[kanna]
[kogla]
[kastalamaðr]
⸢kostgrip [var. (ms.) kiorgrip]
[karlshǫfuð]
[koma]
[kasta]
hann fæddi upp sveininn, ok var kallaðr Þorkell krafla
Nú hefir þú ... lítinn krapt hlotit afls ok vaxtar
[kompánn]
[kostr]
[kostr]
[kostgripr]
[krœkja]
Svá skal ok vera, mér er kunnast um
[kúga]
[kveða]
[knýta]
[kenna]
[kasa]
[kaupa]
[kaupmaðr]
[koma]
⸢krikta [var. kvarta AM 138 folˣ “B”; deila AM 396 folˣ “D”]
⸢kafafjúk með frosti [var. fjúk hregg ok illviðri AM 396 folˣ “D”]
[goði]
Ásbjǫrn kjǫtvi
Þeir Þórormr ok Klakka-Ormr leituðu um sættir
þar eru nú bæir margir í hans landeign
[leggja]
[leita]
[landakostr] [landakostr]
[landherr]
[lafa]
[land]
[land]
[landsréttr]
[landshǫfðingi]
[landskostr]
[langferðamaðr]
[landsleg]
[langsær]
[láta]
[láta]
[láta]
[leggja]
urðu ok þess margir búnir at fara með Ingimundi, þeir er mikils váru virðir, bæði bændr ok lausir menn
[leggja]
[leggja]
[leggja]
[leggja]
[leiða]
[leið]
[leita]
[leita]
[leikr]
[leiðmót]
[leikr]
[leika]
[leikmannamót]
[leysa]
[liðsemð]
[leyfiligr]
[líða]
[leyna]
[leysa]
[leysa]
en þú ver í leynum fyrstok vildu hann hafa í leynum, meðan þeir færi til þings
erat vinum líft Ingimundar ... ok brá saxi fyrir brjóst sér ok drap sik
[liggja]
[liggja]
[liggja]
[líta]
[ljúga]
[lítilmótligr]
[lúka]
[lokhvíla]
Síðan kveykti Þorsteinn log ok gekk at rekkjunni ok vill vita, ef hann væri á burtu
[losa]
[lúta]
slíkt et sama vil ek mæla við þik, Jǫkull, at ek býð þér hólmgǫngu at ákveðnum tíma Finnboga, ok skulu þér þá lútir fara Hofverjar
[lyndisgóðr]
bæði var hann þjófr ok þó um annat stórilla ⸢fallinn [var. lyndr]
[lurkr]
[lýsa]
[læti]
[lǫgtaka]
lítt var hon lofuð at skaplyndi ok ein var hon sér í lýzku
á lǫgfundum áttu þeir eina búð
[lǫgmót]
[leggja]
[leggja]
[leggja]
[lag]
[láta]
[láta]
[landskostr]
[leikr]
[landslag]
[landsleg]
[landsmaðr]
[landakostr] [landakostr]
[landaleitun]
[leikgoði]
þar sem vér erum samlendir menn, þá samir oss betr at vera eins liðs en berjaz
[langskeftr]
[liggja]
[liggja]
[liggja]
[liggja]
[leita]
[lúðr]
[laug]
[lof]
[leiða]
[lífgjǫf]
[leiða]
[letja]
[lúfa]
[líflát]
[lesa] [lesa]
stirðr er ek nú, ok verðum vér lausir á fótum enir gǫmlu menninir
[lúka]
[lǫgmaðr]
segir mér eigi létt hugr um ferð fǫður várs
●●● er ok þat meiri virðing at aukaz af litlum efnum en at hefjaz hátt ok setjaz með lægingu
[lægja]
[láta]
[lækka] [lemja]
þat skal aldri verða, at sá manndjǫfull kúgi oss
eigi sýniz mér meðalatferðarleysi í, er vér hǫfum ekki at um kvámur þessa manns
sagði honum sína meðferð ok fyrirætlan
[maki]
[makligr]
þesi sveinn er allmikilfengligr
[maðr]
[maðr]
við þat megum vér huggaz, at mikill manna munr er orðinn með þeim Hrolleifi
[malt]
[mannhætta]
[mansǫngsvísa]
[mannamunr]
[mannsfylgja]
[mannfjándi] [mannfjándi]
[mannfóli]
[mannboð]
[máti]
[matreiða]
kvað hest mar heita, en marr er manns fylgja
[margkunnigr] [margkunnigr]
[margkyndugr]
[meðalskǫmm]
[meðan]
[með]
[meðallag]
[með]
Þeir kváðuz reknir braut ór ánni með meiðingu ok illum orðum
[megin]
ertu eigi hans jafningi, þóttu sér mikill fyrir þér
[merkiliga]
[merkiligr]
hafa sumir hlotit af honum beinbrot eða ǫnnur meizl
⸢merkiligastir [var. mikilhæfastir]
[miðla]
hann ... var mikill maðr fyrir sér sem ætterni hans var til
ok hafið þit þá nokkurar minjar várra viðskipta
mér er minna um þat
Konungr sagðiz ok minnugr vera skyldi Sæmundar fyrir sínar tiltekjur ok dróttinssvik við sik
kýla vǫmb sína á miði ok mungáti
Síðan dó Ljót kerling í móð sínum ok trǫlldómi
[munr]
kýla vǫmb sína á miði ok mungáti
[mundlaug]
[mýkva]
[mægja]
[mæla]
[mæla]
Þeir sá hlaðit skíðum á húsvegginn tveim megin mænis
[með]
[magna]
[mikilhœfr]
[mannareið]
[með]
[mátuligr]
[mannfundr]
[mannhundr]
[meðallag]
í annan stað aldr þinn mikinn
[mjǫk]
þeir áttu svá harða ok marga leika, at við meiðingar stóð
⸢mótgerð [var. (ms.) meingírd]
[háttr]
[mótgerð]
[meinvættr]
[mótsnúinn]
skálabúinn var mettr
[mǫrk]
[marka]
[mark]
kvað hest mar heita, en marr er manns fylgja
Ingimundr fylgdi vel Haraldi konungi ok aflaði sér góðs ⸢orðs [var. mannorðs]
[margkunnigr]
[mannsspor]
[mannfýla]
[mannhætta]
þykki mér ok með stórum meinum, at þú ert eigi í ǫðli þínu sem aðrir menn
en [var. + í AM 138 folˣ “B”, etc.] meðallagi
kom þú nú til hólmstefnunnar, ef þú hefir heldr manns hug en merar
[mótgangr]
[mǫttull]
var þá handsalat niðrfall at sǫkum
[náð]
Þorkel hljóp til norðrdyra, því at þeir váru fyrir suðrdyrum
at trúa á einn guð fǫður, son ok heilagan anda, ok láta skíraz í vatni í hans nafni
hét Haukr hvárrtveggi ... gengu þeir nafnar inn
[netlag]
[neyta]
en ef nokkurir koma eigi, þá skal þeim reisa níð
⸢utan [var. nema]
[nestangi]
[norðr]
[nýreka]
[nýgerving]
[nær]
⸢nærgætr [var. (ms.) nærgiætenn]
[nærgætr]
[nyt]
[nøkkurr]
[nøkkurr]
[nøkkurr]
[bera hvers manns níðingsorð]
hann þótti mestrar náttúru í Vatsdælakyni annarr en Þorsteinn
Þeir byskup ok Þorvaldr fóru með nýjan sið, at bjóða mǫnnum aðra trú en sú, er hér var áðr
[nema]
[nærgætr]
at þeir hefði bæði jarðkost fjallanna ok þó neyti af sjónum
[nýlunda]
[næma]
þeir buðu mǫnnum nauðung til kvenna eða fjár, ella buðu þeir hólmgǫngu
mun eigi nauðr at minnaz Jǫkuls frænda várs sem faðir minn bað mik, ok skal hann heita Jǫkullmun eigi nauðr at minnaz Jǫkuls frænda várs sem faðir minn bað mik, ok skal hann heita Jǫkull
⸢gerningastakkrinn [var. (ms.) nornastackurenn AM 138 folˣ “B”; giỏrninga kyrtillinn ]⸢nýgervingum þessum [var. nýlundu þessa]
ævin hefir ófǫgr verit
ófagrligt var hennar augnabragð
sagði Ingimundi, at í óefni var komit ok þeir bǫrðuz um ána þvera
þú gerðir mér ok lítit óspektarbragð, fyrst er þú komt í herað, þá áðir þú hestum þínum í engjum mínum ok ætlaðir mik þat lítilmenniþú gerðir mér ok lítit ⸢óspektarbragð [var. (ms.) ***őspectar effne], fyrst er þú komt í herað, þá áðir þú hestum þínum í engjum mínum ok ætlaðir mik þat lítilmenni
[orð]
[óðliga]
[óágjarn]
[óannr]
⸢*óvísu [non emend. óvissu; var. kapps AM 396 folˣ “D”; óspektar AM 138 folˣ “B”]
[var. + ófrárri]
[óeirðarmaðr]
[var. + ofanverðum]
[ofrkappsmaðr]
[ófœrr]
[ógreiðr]
[oftliga]
[ófǫr]
[ófriðarstaðr]
⸢ógiptusamlig [var. (ms.) ugiptuvænleg]
[ofætla]
[óhefna]
[óhœgr]
[ok]
[óheilagr]
[óhelgi]
[óhlífinn]
[óhœfa]
[ólífi]
Áin var opin um mitt, en lágu at fram hǫfuðísar
[ómjúkr]
[ómegð]
[orðrómr]
[opna]
[orð]
[orðheill]
[orðvíss]
[ósiðligr]
[óskundi]
[ósamjafn]
[órræði]
[óvili]
[óvingjarnligr]
[óvinsæll]
⸢óvinveittra [var. vvínveíttara ]
[óvarligr] [óvarligr]
[óvarr]
[ótíginn]
[ótími]
[ógiftusamligr]
[óþyrmiligr]
[óþǫkk]
[óþarfi]
[óágangsamr]
⸢óþokkasæll [var. (ms.) uþockasamur]
[óþokkasæll]
[óvænliga]
hon hafði rekit fǫtin fram yfir hǫfuð sér ok fór ǫfug ok rétti hǫfuðit aptr milli fótanna; ⸢ófagrligt [var. ómannligt] var hennar augnabragð
[ómannligr]
[ófreginn]
[ofláti]
[ófœrr]
[óþokkasvipr]
óþokka⸢sæll [var. -samr AM 396 folˣ “D”]
[ok]
[ófǫr]
[óhappamaðr]
[ómakliga]
[óráð]
[óráðvandr]
[ójafn]
[orðrœða]
[orð]
[óspekð]
[ósynja]
[orðrómr]
góða orðheill
⸢*óvitrlig [non emend. óvitlig; var. óvíslig AM 138 folˣ “B”]
[órræði]
[of]
⸢*óvitrlig [non emend. óvitlig; var. óvíslig]
hlutr er horfinn ór pússi þínum
hlutr er horfinn ór pússi þínum
[prófa]
[prettr]
[prýða]
Svá var tar háttat, at ganga mátti af hlaðanum (ɔ: vǫruhlaðanum) ok í einn stóran reykbera, er á var skálanum
bauð til vinum sínum ok hǫfðingjum með miklum rikdóm
þó verðr mér eigi til þessa ráðfátt
þat stendr mér í hug, er finnan hefir mér spát um ráðabreytniráðabreytni hefi ek ætlat fyrir mér
[ráða]
[ráðleitni]
[ráð]
[ráða]
[ráðahagr]
[ránsmaðr]
Bergr enn rakki
[raun]
Maðr er nefndr Ketill ok var kallaðr ⸢*raumr [non emend. þrymr; var. þrumur AM 138 folˣ “B”, etc.]
[ranglætismaðr]
til rásar kostar þú nú, ok fǫrum at því báðir saman, - ok hljóp í fenit
[ráðstafi]
⸢ráðastofnan [var. ráðstǫfun AM 138 folˣ “B”; ráðastefnu AM 396 folˣ “D”]
●●● þeir tóku ránit ok bundu á hesta sína ok ráku norðr aptr
vil ek svá ráða, at rautt mun fyrir brenna ok til virðingar snúa
vil ek svá ráða, at rautt mun fyrir brenna ok til virðingar snúa
Þar þótti reimt jafnan síðan, er bygð Gró hafði verit
[reisa]
[reisa]
[reiðimál]
[reiða]
Óláfr ... var svá gamall, at hann lá í rekkju ok drakk horn
[renna]
[rétta]
●●● Þar sá hann rekkju eina; hon var miklu meiri en nokkur sæng, er Þorsteinn hafði fyrr sét; þótti honum sá ærit hár, er þetta rúm var mátuligt. Rekkjan var vel tjǫlduð
[reita]
Þórólfr reiddi ketilinn af eldinum, en feldi á ullarhlaðann, ok lagði út remmuna, svá at þeir Þorsteinn máttu eigi vera allnær dyrunum
[renna]
[reyna]
fengu miklar tekjur fjár af reyfurum ok ránsmǫnnum
[reyna]
[rifna]
[ríkuligr]
[ráð]
[rýma]
[rún]
má vera, at við ramman væri reip at draga
meirr af forlǫgum ok atkvæði ramra hluta en fýsi
[renna]
(proverb.; cf. HHOrðt 371, FJOrdspr 180, GerSprichw 11:) má vera, at við ramman væri reip at draga
[reisa]
Brátt tóku menn at hataz í móti, ok þótti Sæmundr hafa sent þeim ilt rekald
[rekja]
Rekkjan var vel tjǫlduð
[rœkja]
[rúm]
[rúmstokkr]
[rétttrúaðr]
[reyna]
þó er fátt skǫpum ríkara
[ráða]
[reyna]
[rísa]
⸢ráðastofnan [var. ráðastefnu]
systurson Finnboga ens ramma
hann er sakadólgr minn ok hefir gǫrt mér margskonar skammir
ef ek geri eptir verðleik ok þú hefir til stefnt, þá segði engi frá okkarri sameign
Uni tók land Hrolleifs at sakabótum
Þat hafi þér ofsíð sét
Ingólfr kvaz verja mundu seldyrnar
þér farið sendiferð mina til Íslands
þá tók hann sjálfdæmi af Þórormi, at gera fé slíkt sem hann vildi, at undanskildum utanferðum ok heraðssektum
þú munt vera skyldr mér, ok ertu seinn mjǫk í slíkum sǫgnum
[sá]
[seila]
[sakna]
[saman]
[sǫk]
[sakleysi]
[samtíðis]
[samlendr]
[samsumars]
[samhuga]
⸢en þat hygg ek, at þú segir sannindi af ykrum fundi [var. ok þó sé ek, at þú ferr með sǫnnur]
Enn sári maðr mælti
[sauðahús]
[sannmæla]
[sannsýnn]
●●● mjǫk þykki mér Már frændi minn bera sinn sann á þetta ok unna oss varla laga
riðu þeir Þorfinnr ok bræðrnir ... seinna nokkut
Þeir Vatsdælir buðu sættir, en þeir Guðmundr vildu ekki utan sektir
[sauðahvarf]
[sauðamaðr]
[segja]
[segja] [segja]
[sel]
[sem]
●●● ill sending hefir komit til vár af þínu tilstilli, þar sem er Hrolleifr frændi þinn
[setja]
[setja]
⸢Semsveinum [var. (ms.) sendesueẏnum]
[semsveinn] [semsveinn]
[setja]
[síð]
[síð]
þeir (ɔ: byskup ok Þorvaldr) hǫfðu annan sið●●● Þeir byskup ok Þorvaldr fóru með nýjan sið, at bjóða mǫnnum aðra trú en sú, er hér var áðr
er þat mikill sigr at haga svá sem Jǫkull gerði, at gefa þeim líf, er þvílíkar sakir hefir við oss gǫrt
þenna tíma var sem mest sigling til Íslands
hér er skip, er Stígandi heitir, er vér kǫllum bíta í siglingu allra skipa bezt
[silkiskyrta]
[sitja]
[sitja]
[sitja]
[sjá]
[sjalfkrafa]
[sjón]
[sjá] [sjá]
[sjalfala]
[sjalfvili]
Þeir áttu saman félag um iij. sumur í samt fyrir vestan haf
[sá]
[sǫk]
[síð]
hann brá sverði ok sneið af neðan þat er saurugt hafði orðit í reiðinni
[saurr]
Þeir Ingjaldr efna þar seið eptir fornum sið, til þess at menn leitaði eptir forlǫgum sínum
[sjalfráði]
[sjalfala]
Þann sama morgin snemma var barit á dyrr at Hofi
[samvista]
[samlag]
Þorkell silfri
nú má vera, at stǫðviz ferð þín at sinni
[sjá]
[sem]
[setja]
Veit ek þann engan sóttdauðan orðit hafa, er í þeiri ferð váru
skálabúinn var mettr
hon kvað engan komaz yfir skapadægr sitt, kvað Ingimund hafa lengi aldrs notit
eigi margra maki ok eigi mikill skapdeildarmaðr
mun þat nú ok vænst til sonar bóta, at þú gangir í sonar stað
Þeir kómu ⸢snemma dags [var. snemindis] undir stakkgarðinn
hann ... sneið af neðan þat er saurugt hafði orðit í reiðinni ok kastaði á braut - þat var spannarbreitt
(proverb.; cf. FJOrdspr 186:) þó er fátt skǫpum ríkara
(proverb.; cf. FJOrdspr 186:) eigi má við skǫpunum sporna
[skegg]
[skeljamoli]
[skelmir]
[skapsmunr]
Skǫrð váru fallin í sverðinu, ok eitt, þat er leggja mátti í fingrar góm
at faðir hans segði ... meiri sæmd væri frændum, at skarð væri í ætt þeira en þar sem hann var
Þorkell kvað meiri kurteisi at láta gleði ok gamanræður koma í mót beinleika en skaup eða atyrði
[skaphœgr]
Þá leggja þeir hluti í skaut, ok kom jafnan upp hlutr Silfra
[skeinisamr]
⸢skeinusamt [var. skeinuhætt]
[skilja]
Þeir sá hlaðit skíðum á húsvegginn tveim megin mænis
⸢*skíðahlaði [AM 396 folˣ “D”; non emend. skíða]
[skilja]
[skepja]
[skipshǫfn]
hann var í slæðum ok skinnólpu
[skipa]
[skipa]
skipun er hér á orðin, eldrinn er nú miðr fǫlskaðr en ek hugða; hygg ek, at hann hafi verit fyrir skǫmmu upp kveyktr
mér samir at skjóta skjóli yfir þann, er ek hefi áðr á hendr tekiz, meðan ek má um mæla
ófagrligt var hennar augnabragð, hversu hon gat þeim (ɔ: augunum) trǫllsliga skotit
Var þá lagit til skiptis
Jarl kvað þá báða eiga skyldu, ok eigi kom þat fé í skipti
[skíra] [skíra]
[skírgetinn]
þessi skipan mun hér ok við gangaz
[skifta]
●●● Skot váru um húsit ok lokhvílur, ok ór einni lokhvílu mátti hlaupa í skotit
[skógarrjóðr]
[skjóta]
⸢*skopar [AM 138 folˣ “B”, etc.; non emend. skapar]
[skreiða]
[skotsspánn]
[skríða]
[skylda]
[skynda] [skynda]
[slitna]
Vesl hafði einn yfir sér ok slæður af goðu klæði
[slátrtrog]
⸢sér [var. slektir (!)]
honum hlífðu hellur þær, er hann hafði, ok ⸢svǫddu [var. sneiddu] lǫgin af honum
vil ek sjá hann ok virða fyrir mér, hverr slægr mér þykkir í vera
[slœma]
⸢*við Svíasker [non emend. (ms.) smasker; var. at smáskerjum AM 138 folˣ “B”; at Svíaskerjum AM 396 fol “D”]
[smáhlutr]
ok svá mikla sneypu sem þú hefir áðr farit fyrir honum, þá ferr þú nú aðra hálfu meiri
[sníða]
[snúðigr]
stefndi Ingólfi til Húnavatsþings ok bjó mál til sóknar
[sómamaðr]
nú skulum vér stíga á hesta vára ok ríða í mót þeim, því at ek vil eigi ⸢*hark [AM 138 folˣ “B”, etc.; non emend. spark] þeira á bæ mínum
[sparnaðarmaðr]
[spyrja]
þó þótti mǫnnum synir hans vel stíga í spor honum
Nú skaltu ganga til Guðmundar ok drepa sprotanum þrisvar sinnum á ena vinstri kinn honum
[sporna]
[spjótalag]
[skeinusamr]
[skelmir]
[skammsamligr]
[skjaldarrǫnd]
fóru vestr yfir skǫrðin
[skartsmaðr]
[skíðahlaði]
[skilja]
[skinnhúfa]
[skifta]
[skifta]
[skora]
eru nú ij. kostir fyrir hǫndum ... ríða undan ok heim við svá búit, ok er þat þó en mesta sneypa eða hætta á fundi við þá
[spákona]
Koðrán tók trú ok skírn í fyrsta lagi
[spara]
[sparka]
[sparr]
[skírgetinn] ⸢skír- [var. skil- AM 396 folˣ “D”] -getnir
●●● kvað hann drepit hafa grísinn, þann er drukkit hafði spenann um nóttina áðr
vil ek gefa yðr smjǫr ok tin
[snúa]
[snælauss]
[snælítill]
[snyðja]
Þjófarnir hǫfðu rænt til xv. hundraða. Þeir Ingólfr kómu á sporin þeira ok rǫktu þau
[sporna]
[sómasamligr]
[sleggja]
[slys]
[slœma]
þeir lǫgðu ok engan hug á spár hennar
[spellvirki]
[skefta]
ek hét honum með trúnaði at okrum skilnaði, at ek munda á yðvarn fund fara ok segja satt í frá okrum skilnaði; er því eigi at leyna, at ek varð hans banamaðr
skulum vér fara fullum dagleiðum ok vita, ef vér kæmim eígi síðar vestr en hann, því at heim munu liggja spor hans
[var. + skiljanda]⸢skírgetnir [var. (ms.) skilgietner]
⸢skeinisamt [var. skeinuhætt]
[skegg]
svínbeygða ek nú þann, er æztr var af Vatsdælum
hann er ⸢sakadólgr [var. (ms.) ***søckø dölgr] minn ok hefir gǫrt mér margskonar skammir
ok náðu þeir eigi staðfestum sínum af Þorkeli
Þorkel hljóp til norðrdyra, því at þeir váru fyrir suðrdyrum
hann var suðreyskr at ætterni
Jǫkull skar karlshǫfuð á súluendanum ok reist á rúnar
Hann fekk þar storfé ok dvaldiz þar, kom auðigr í annan tíma
[styggr]
þótt þeir kasti þessum orðum fram með nokkurri stygð, þá urðu þeir brátt vel sáttir
[stafsproti]
[stakkgarðr]
[stafhylzkr]
[standa]
[staðr]
leiddi áðr hest sinn til stalls
[stefnufǫr]
[standa]
[starfa]
[standa]
[standa]
[stíga]
[stoða]
[stéttarker]
[stigamaðr]
þat (ɔ: skip) má rétt heita Stígandi, er svá less hafit
Jǫkull mælti: skyndum þá. Hann var þá fremstr á stígum af ǫllum þeim
[stirðr]
[stilla]
[stórmein]
[stofna]
[stórlátr]
hann var umsýslumaðr, en Hildr kona hans fyrir innan stokk
[stórmál]
[stórmannliga]
[styggva]
[sumr]
[stýra]
[stýrimaðr]
[stirfinn]
[støkkva]
●●● Jǫkull skar karlshǫfuð á súluendanum ok reist á rúnar með ǫllum þeim formála, sem fyrr var sagðr. Síðan drap Jǫkull meri eina, ok opnuðu hana hjá brjóstinu ok færðu á súluna ok létu horfa heim á Borg
[svá]
[svartr]
toku kettirnir þegar at amra ok illa láta. Þorsteinn mælti: þetta er ill sveit
[sýna]
[svívirða]
[svikræði]
[sygnskr]
⸢sygnskr [var. sygnverskr]
[sýna]
lætr vaða stein til eins þeira, svá at sá liggr í svíma
Þar var fáment heima, en starf mikit fyrir hǫndum, bæði at sækja á fjall sauði ok svín
[svifta]
Ingimundr kvað sér víst sviptu at þeira skilnaði
[sættarfundr]
[sættarof]
[sœkja]
[sæta]
[sæta]
[synsemi]
⸢dugir [var. sækiz]
[sœmðarhlutr]
[sœmðarmaðr]
[sœkja]
[sœkja]
[sœma]
[stofna] á einu haustþingi kómu þar margir menn saman, ok var leikr stofnaðr
[steinveggr]
[sumarhiti]
[stríða]
[svá]
[stórilla]
[sundrþykki]
[stórmannligr]
[sumra]
[svífa]
urðu engir til at taka við honum, ok fór hann um sveitir
[sœkja]
honum hlífðu hellur þær, er hann hafði, ok svǫddu lǫgin af honum
[sæta]
[sýna]
[styggr]
[stinga]
[stira]
svín hurfu frá Ingimundi ok funduz eigi fyrr en annat sumar
[svínagæzla]
[sœmðarsæti]
hér er skip, er Stígandi heitir
þeir funduz uppi á fjallinu milli dalanna. Oddr mælti: þat er ér tíðast at ganga jafnan þessa stígu
[stakkgarðr]
[standa]
[staðr]
[staðr]
[stórlæti]
Þorsteinn kvað of mikit bragð at vera, en þó vænst at gæta til með stillingu
Hann var þá gamall ok nær blindr ... Sveinn var honum fenginn til fylgdar
Þar sá hann rekkju eina; hon var miklu meiri en nokkur sæng, er þorsteinn hafði fyrr sét
⸢sannligast [var. (ms.) sannsýneligast]
Eyvindr hét maðr ok var kallaðr sǫrkvir
gekk síðan at selinu. þat var tvidyrt
þat er ⸢gott tillag [var. góðr tilbeini], en ek skal fá Grími annat skipsamir þér vel at veita oss vistina með várum ⸢tilfǫngum [var. (ms.) til beina]
Síðan dó Ljót kerling í móð sínum ok trǫlldómi
[taka]
[taka]
[taka]
[taka]
[taka]
[taka]
[takmark]
[taka]
[taka]
[taka]
[taka]
[taka]
[tíðiz mǫrgum]
[tengja]
[til]
[tilverknuðr]
vil ek gefa yðr smjǫr ok tin
[til]
[tillag]
[tími]
[tjalda]
[tómlátr]
[torsóttligr]
[torsóttr] [torsóttr]
[torfœri]
Eyjarengi heitir þat, er bezt er með Hofslandi; þar áttu verkmenn Þorsteins tjald á sumrum
mun ek þangat á leita, sem mér var á vísat til landnáma, af tómi
Jǫkull kvað fyrr mundu hann trǫll taka en hann lyti honum svá
[trúa]
Ingimundr var ... traustr til vápns ok harðfengi
Koðrán tók trú ok skírn í fyrsta lagiByskup bað þá taka við trú ok láta skíraz
[týna]
[trylla]
[tungurót]
[taka]
[taka]
hann þóttiz ríða ofan eptir Vatsdal hesti rauðum, ok þótti honum trautt við jǫrðina koma
[taparøx]
[til]
[taka]
[taka]
[taka]
⸢tjóa [var. þurfa AM 396 folˣ “D”]
[tjalda]
[tiltekð]
[tiltœki]
⸢tilgerning [var. tilverknað]
⸢tvá staði [var. tvískifti]
þá sǫmu trú boða ek
hann skal taka við þessi trú
[trúa]
[trollsskapr]
[tveggjanáttaleið]
þitt ⸢illmenni [var. skelmir ] treystir ⸢trǫllskap [var. tǫfrum ; gǫldrum AM 138 folˣ “B”] móður þinnar, ef þú ætlar að verja oss veiðina einn ǫllum
[treysta]
⸢trǫllskap [var. tavfrvm ; gǫldrum AM 138 folˣ “B”]
[tími]
Þeir byskup ok Þorvaldr fóru með nýjan sið, at bjóða mǫnnum aðra trú en sú, er hér var áðr
ek er eigi ágangsmaðr eða tyrrinn
⸢tjóaði [var. tjáði AM 138 folˣ “B”, etc.]
[trúskapr]
[tími]
fengu miklar tekjur fjár af reyfurum ok ránsmǫnnum
[tilræði]
[tœla]
[torveldi]
lýsir hann utanferð sinni at sœkja sér húsaviðþá tók hann sjálfdæmi af Þórormi, at gera fé slíkt sem hann vildi, at undanskildum utanferðum ok heraðssektum
Var honum þá veittr sæmiligr umbúnaðr eptir fornum sið
Síðan leitaði hann sér undanbragðs, at hann væri eigi þegar fyrir augum þeim, er skálann bygði
[um]
[uggligr]
hitt ætla ek sannara, at hann siti í útibúri þínugekk Þorkell i útibúr ok hvatti øxina
[ullarhlaði]
[undan]
[fóstra]
[um]
[um]
[unna]
[skilja]
[upp]
[uppreist]
[taka]
⸢miklar tekjur [var. góðar upptekjur]
[var. + upphalds ok]
[upp]
[útan]
⸢utan [var. nema AM 396 folˣ “D”]
[útilegumaðr]
[útanheraðsmaðr]
[umsýslumaðr]
[um]
[ulfheðinn]
Hann lét ketil yfir eld ok bar undir ull ok hverskonar harka
[undir]
[undanrás]
ǫnnur geriz nú atferð ungra manna en þá er ek var ungr
[úthlaupsmaðr]
[útkváma]
⸢út komanda [var. út kuæmt]
⸢upp næmdr [var. (ms.) uppnæmur]
[upprás]
[um]
[undan]
[útivist]
hann mun vilja geraz Vatsdælagoðiþú skalt færa øxina í hǫfuð Silfra, svá at hann fái aldri goðorðit Vatsdæla; þykki mér þú þá sjálfr færa þik i VatsdælakynOk gerum vér þar enda á Vatsdœla sǫgu
gerðiz brátt yfirmaðr Vatsdæla ok þeira sveita, er nálægstar váru
gekk út verkmanna dyrr ok inn aðrar dyrr
sækja má ek láta varning þinn, en gerum síðan sem sýniz um ⸢vistafar [var. (ms.) vistar-fari]
[vaða]
lát hann á brott, ok skal ek svá til stilla, at hann sé eigi hér tekinn á þínum varnaði
úti með villidýrum
Þeir Þorsteinn ok Ingjaldr áttu vinaboð saman á hverju hausti
vinfastr
[vinna]
sækja má ek láta varning þinn, en gerum síðan sem sýniz um vistafar
[vanda]
[vanskǫrungr]
en annars vegar vara í sekkum ok allskyns varningr
[vanvirða]
Hrolleifr bað þá dragaz á brott, vánda þræla, ok hæta sér eigi mǫnnum
[vanrétti]
þó kemr eigi mikit fyrir vansa Bergs, er hann fekk af Jǫkli, ef hér skal staðar nema
kvað sér horfna á heiðinni hesta ij., en varning sinn liggja þar, kistu ok húðfat
at trúa á einn guð fǫður, son ok heilagan anda, ok láta skíraz í vatni í hans nafni
[vargstakkr]
[vegna]
[vefja]
Veðrátta var eigi algóð
[vel]
veiðr mikil var í Vatsdalsá
Enn fyrsta aptan veizlunnar var sén ferð berserkjanna
[velta]
[venjuligr]
⸢vell- [var. mjǫk AM 396 folˣ “D”] -auðigr
[vera]
[vera]
[verkmaðr]
[verða]
[verða]
[verkmaðr]
Vesl hafði einn yfir sér ok slæður af góðu klæði
[viðarval]
[vetrarsetu]
[vetrnátt]
[við]
[víðfǫrull]
[víðleiki]
[villa]
[vinna]
[virða]
[virða]
[virða]
[virða]
[virða]
þótt synir þeira tæki jarðir, máttu þeir eigi haldaz í sínum kostum, þótt virðing felli til
[vindskeið]
[vinna]
⸢vináttu [var. vinraun]
[vinda]
[vinhollr]
[vita] [vita]
[vistarlaun]
[virkðavinr]
[vænn]
[vitrleiki]
[vænka]
[vænka]
kýla vǫmb sína á miði ok mungáti
[vaða]
[vaða] [vaða]
svá er með vexti, fóstbróðir, at maðr sá er kominn til mín, er eigi þykkir dæll
[vera]
[vera]
[vera]
[verða]
[verða]
Hann rendi ok af verpli vænan drykk í stórt stéttarker
[verja]
má ek nú vel greiða verðit, þótt eigi sé nú þann veg vara til sem þú vildir
[víkva]
[vanvirða]
[víkva]
sjá dalr er mjǫk víði vaxinn; kǫllum hann Víðidal
[vikufrest]
[víkingsskapr]
[varfœrr]
vil ek eigi, at hann sé hjá þér, því at mér segir illa hugr um hann, en mér þykkir betri enn fyrri varinn
[vetrseta]
[vígja]
hví er vátt, húsfreyja?
[viðrétta]
[vilna]
[vinaráð]
Veðrit stóð á húsin, en bálit tók at vaxa
[varpa]
en annars vegar vara í sekkum ok allskyns varningr
[vitsmunr]
⸢*ok hafi þér þǫkk fyrir þat [AM 396 folˣ “D”; non emend. Síðan bað hann virkta ǫllum sínum frændum ok virkta vinum ...]
Jarl lagði mikla virðing á Þorkel fyrir þessa fǫr
vaknaði jarl við ok svarar: þú munt vera skyldr mér, ok ertu seinn mjǫk í slíkum sǫgnum. Jarl jók þá virðing hans, ok um sumarit eptir fór jarl í hernað, ok spurði Þorkel, hvárt hann vildi fara með honum
[vægja]
skal ek ávalt þinn vin vera
[vitja]
[víss]
[vinnugóðr]
[vǫruhlaði]
[veizlugerð]
⸢*engu vætta [non emend. einu verra; var. engri véttu AM 396 folˣ “D”; einni vættu AM 138 folˣ “B”]
[veifa]
[vandræðamaðr]
[virkr]
[virðingarvænligr]
Síðan færði hann bú sitt ok gerði sér virki suðr við Friðmundará
Vǫlvan mælti
[vingjarnligr]
[verða]
[vegr]
[vel]
[vera]
Hann gerði sér virki suðr við Friðmundará
[mær]
[vera]
[vera]
[yfirmaðr]
[yrkja]
eigi er hér getit þingdeilda hans, at hann ætti stórmálum at skipta við menn
[þar]
[þegja]
[þarfr]
[þíða] [þíða]
[þerra]
[þjóðgata]
[þoka]
[þó]
[þó]
[þó]
[þó]
[þó]
[þrályndi]
[þroskamikill]
hugðu gott til, at nokkurr þroski yrði hans i þeiri sveit
[þroskuligr]
kvað hann vera mikla mannfýlu ok illmenni, en þó engan þróttinn í
[þvíglíkr]
[þvá]
[því]
[þrífa]
[þjóðvel]
[þjóhnappr]
Þorsteinn lá í milli þilis ok hans
[þarvist]
[þinn]
[þvá]
er Guðbrandr kom á þreskǫldinn, þá laut hann við
[þola]
[þú]
[þó]
[þrályndi]
[þykkja]
[þrøngva]
[þukla]
en þeyr hafði á verit ok sá manns sporin í snjónum
[þíða]
[þingstefna]
Sveinninn var snemma með miklum þroska
[þveræingr]
⸢mart þjóðvel [var. þjóðmart þó vel]
●●● Hann var jarl fyrstr á Orkneyjum, ok af honum eru komnir allir Orkneyja jarlar [emend. + sem segir í ævi þeira]
[ætla]
ek mun vinna mǫnnum beina ok vera fyrir starfi ok til ætlanar
han nam sér land ... ok bjó á Grund út frá Jǫrundarfjalli í Vatsdal, ok var mikill maðr fyrir sér sem ætterni hans var tilhann var suðreyskr at ætterni
[ættartangi]
[ætla]
[æja]
[œðikollr]
vildi hann nú ok heldr leggja lífit á en fara at erendislausu
ek á leynt erendi við þikÍ því bili kom inn sveinninn ok sagði sitt erindi. Jǫkull kvað þat óþarftgef þér þat til erendis at spyrja at sauðumGalti Óttarsson var genginn erinda sinna
[kaupmannsœði]
tók þá í annat sinn æsing sinn enn mikla, sótti þá at Hrómundi með ákafa
[ørkuml]
[ørkumla]
[øxarhamarr]
[ørnefni]
[øxarverð]
[ørvasi]
[ørvænn]
[œrinn]
nenni ek víst eigi, at ǫlmusur sparki í andlit mér●●● ilt er þeim mǫnnum, er ǫlmusur eru at vexti ok fráleik
Honum kvaz mest i hug at fara heim, taldi þat sizt ǫfundar-eyri ok allir mundu honum þar bezt sæmdar unna
hon hafði rekit fǫtin fram yfir hǫfuð sér ok fór ǫfug ok rétti hǫfuðit aptr milli fótanna
[ǫndvegi]
[ǫndvegissúla]
fyrir vináttu okkar fǫður þíns þá vil ek bjóða þér heim til mín til slíks fóstrs, sem ek kann at veita þér bezt
[fótr]
[fé]
þat stendr mér í hug, er finnan hefir mér spát um ráðabreytnimega mikit atkvæði finnunnar
[finnr] [finnr]
ek ætla þat nú ráðligast at láta þik þiggja líf þitt, ok mætti mér verða at þér gagn, ef svá vildi takaz
[fundr]
[vinna]
[gata]
[gerð]
eigi skiptir ⸢þat [var. þat at AM 138 folˣ “B”] hǫgum til, at Húnrøðr skal vera félauss orðinn ... en þræll hans Skúmr skal orðinn auðigr
[hǫfðingi]
[hǫnd]
[hamingja]
[hamingja]
[hamingja] [hamingja]
[hǫnd] [hǫnd]
[hǫnd]
[hamarr]
[hestr]
hvar hestar þínir bitu gras
[hríð]
[grund]
[gull] [gull]
[heiðr]
[hof] [hof]
þeir lágu í hernaði ok ǫfluðu sér fjár ok frama
[hlutr]
[hlutr]
[hlutr]
[hellir] [hellir]
[hella]
Nú er hér gull, er þú skalt bera til jarteina, at ek sendi þikNú tak hér gullit ok haf til jarteina
Síðan mælti hon við Þorkel: far þú nú í kufl minn enn svarta ok tak stafprotann í hǫnd þér, er Hǫgnuðr heitir
ertu nú heillum horfinn, Ættartangi, eða hvat?
hann vaknaði við ok sneriz á hlið
[hóll]
aldri skal sá munr hreysti okkarrar, at ek sitja eptir, en þú farir
[mark]
[hrútr]
ek hefi því fjár aflat ok virðingar, at ek þorða at leggja mik í hættu ok hǫrð einvígivar mér þat í hug, er þú lagðir líf þitt í hættu fyrir mitt lífmun nú eigi verða vist þín lengr hér með mér, því at ek vil eigi leggja mik í hættu fyrir þik eða fé mitt við málaefni þín ill, en þeir bræðr eru bæði ráðugir ok atgǫngumiklir
[mál] [mál]
[holt]
[land]
[lag]
[lag]
er þat en mesta skǫmm at gera honum nú mein, þar sem hann er kominn á várt traustÁ Þóri kom stundum berserksgangr; þótti þat þá með stórum meinum um þvílíkan mann, því at honum varð þat at engum frama
[kostr]
[leikr]
[leiða]
Konungr veitir veizlu þessa með miklum ríkdóm ok metnaði
en eigi munu menn unna mér hér metorða eptir þinn dag
[minni]
[lokkr]
[ljós]
[loft]
[ráð]
[sǫk]
[lyfting]
[lær]
[ráð]
[vegr] [vegr]
[nánd]
[tími]
[kinn]
ok í þat mund fæddi Vígdís barnmá af því marka landskosti þá, er í þat mund váru
[naut]
[munr] [munr]
[níðingr]
[kné]
[raun]
[mýrr] [mýrr]
verða mætti þér ok styrkr at manninum, ef þú efldir hann með mægðum ok gjaforði dóttur þinnar
hitt er mitt ráð, að víkjaz aptr hingat ok eiga heldr undir oss en ganga í greipr þeim mæðginum
var þá ok sén reið þeira Finnboga
[sauðr] [sauðr]
[saurr]
[rúm] [rúm] [rúm]
[rúm]
Síðan vandi Hrolleifr þangat gǫngur sínar ok settiz á ræður við Hróðnýju
[piltr]
hann kvaz ok vænta, at meira mundir þú virða sending hans ok tilskipun en tilverknað minn
[sess]
[orð]
[orð]
þó er eigi ørvænt, at þar komi, ef vér náim eigi réttindum
hann var í slæðum ok skinnólpu
Þat fanz á heldr, at Þorsteini þótti nokkut svá vita ofsa þarvist þeira ok eigi með fullri forsjó
Þar var fáment heima, en starf mikit fyrir hǫndumek mun vinna mǫnnum beina ok vera fyrir starfi ok til ætlanar
sá maðr er mér vel at skapi, ok vil ek honum bjóða mitt lið
nú skulu þér bræðr vera at tafli í dag
hann er sakadólgr minn ok hefir gǫrt mér margskonar skammir ok fæ ek eigi rétt af honum
hví verðr þér þat fyrir at gera Óttari sneypu eða svívirða dóttur hans
Spurðiz þetta nú um allar sveitir hversu mikla sneypu Borgarmenn hǫfðu enn farit fyrir þeim bræðrum
Þorsteinn þóttiz vita, at þetta herbergi mundi sá eiga, er stígana hafði bannat
Jǫkull skopar at skeið ok komz í virkit
●●● var Þorkels eins saknat. Hann hafði verit á skipi jarls. Þeir kváðu engan skaða vera um svá tómlátan mann
er ek var ungr, þá girntuz menn á nokkur framaverk, annat tveggja at ráðask í hernað eða afla fjár ok sóma með einhverjum atferðum, þeim er nokkur mannhætta var í
ek hét honum með trúnaði at okrum skilnaði, at ek munda á yðvarn fund fara ok segja satt í frá okrum skilnaði; er því eigi at leyna, at ek varð hans banamaðr
er ok líkast, at með þeim enda slitni ævi mín, því at ek kenni nú sóttar
þú drapt grísinn, þann er eina nótt hafði drukkit spenann
Þorsteinn kvað hann úti hafa staðit þá stund, at mart mátti at hafaz inni á meðan
þar váru ok hross, er þangat hǫfðu farit til skjóls í hríðinni
Et þriðja sinn gekk Þorsteinn fram ok drap mikit hǫgg á rúmstokkinn
í þat mund fæddi Vígdís barn; þat var sveinn
lauk svá þeira skipti, at Hǫgni fell fyrir Hrómundi
sygnskr maðr at ætterni
Ketill var ágætr maðr ... ok hafði verit í hernaði enn fyrra hlut ævi sinnar
en fjǫrðr sá, er flóir allr af vǫtnum, hann skal heita Vatnafjǫrðr