This is a backup server for skaldic.abdn.ac.uk. Any changes made here will be lost.

Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

login: password: stay logged in: help

Heimskringla (Hkr)

not in Skj

prose works

Óláfs saga helga (in Heimskringla) (ÓHHkr) - 254

Óláfs saga helga (in Heimskringla)ÓHHkrI

Not published: do not cite (ÓHHkrI)

179 — ÓHHkr ch. 179

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance grammar quiz

 

Cite as: Not published: do not cite (ÓHHkr ch. 179)

konungur hafði mælt við þá. Flytja þeir þá með eykjunum varnað sinn og klæði en allt lið gekk og konungur sjálfur. brekkuna og sat þar um hríð og ofan í fjörðinn og mælti: «Erfiða ferð hafa þeir fengið mér í hendur, lendir menn mínir, er hafa skipt um trúnaðinn, er um hríð voru vinir mínir og fulltrúar.» Þar standa krossar tveir eftir á brekkunni er konungur sat. Konungur steig þá á bak hesti einum og reið upp eftir dalnum og létti eigi fyrr en þeir komu til urðarinnar. Þá spurði konungur Brúsa eftir ef nokkur sel væru þar, þau er þeir mættu í búa. Hann kvað vera. En konungur setti landtjald sitt og var þar um nóttina. En um morguninn þá bað konungur þá fara til urðarinnar og freista ef þeir mættu koma veginum yfir urðina. Þá fóru þeir til en konungur sat heima í landtjaldi. En kveldi komu þeir heim, hirðmenn konungs og bændur, og kváðust hafa haft mikið erfiði og ekki á leið komið og segja þar mundi aldrei vegur yfir komast eða leggjast, og voru þar aðra nótt og var konungur á bænum sínum alla nótt. Og þegar er konungur fann dagaði þá bað hann menn fara til urðar og freista enn ef þeir gætu veginum yfir komið. Þeir fóru og voru trauðir, þeir sögðu þeir mundu ekki geta unnið. En þá er þeir voru brott farnir þá kom maður til konungs er réð fyrir vistum og segir eigi var vist meiri en tvö nautföll sláturs «en þú hefir fjögur hundruð þíns liðs og hundrað búanda.» Þá mælti konungur hann skyldi láta upp katla alla og í hvern ketil láta nokkuð af slátri og svo var gert. En konungur gekk til og gerði yfir krossmark og bað þá búa mat. En konungur fór til Skerfsurðar þar sem þeir skyldu veginn ryðja. En þá er konungur kom þar þá sátu þeir allir og voru móðir orðnir af erfiði. Þá mælti Brúsi: «Eg sagði yður konungur og vilduð þér eigi trúa mér ekki mátti vinna urð þessari.» Síðan lagði konungur niður skikkju sína og mælti þeir skyldu til fara allir og freista enn og svo var gert. Og færðu þá steina tuttugu menn þannug sem þeir vildu er engan veg gátu áður hrært hundrað manna og var vegurinn ruddur miðjum degi svo fært var bæði mönnum og hrossum með Síðan fór konungur ofan aftur þangað sem vist þeirra var og heitir Ólafshellir. Kelda er og þar nær hellinum og þó konungur sér í. En ef búfé manna verður sjúkt í dalnum og drekkur þar af vatni því þá batnar því sótta. Síðan fór konungur til matar og allir þeir. Og þá er konungur var mettur þá spurði hann eftir ef sætur nokkur væru í dalnum upp frá urðinni og nær fjallinu er þeir mættu búa í um nóttina. En Brúsi segir: «Eru sætur er heita Græningar og þar engi maður vera um nætur fyrir tröllagangs sakar og meinvétta er þar eru hjá sætrinu.» Síðan mælti konungur þeir skyldu búa ferð sína og segir hann vildi þar vera um nóttina á sætrinu. Þá kom maður til hans er fyrir vistum réð og segir þar er örgrynni vista «og veit eg eigi hvaðan komnar eru.» Þakkar konungur guði sending sína og lét hann gera byrðar matar bændum þeim er ofan fóru eftir dalnum. En konungur var á sætri um nóttina. En miðri nótt er menn voru í svefni þá lét á stöðli úti afskræmilega og mælti: «Svo brenna mig bænir Ólafs konungs,» segir véttur, «að eigi eg vera híbýlum mínum og verð eg flýja og koma aldrei á þenna stöðul síðan.» En um morguninn er menn vöknuðu þá fór konungur til fjalls og mælti við Brúsa: «Hér skal gera og mun bóndi æ hafa sér framdrátt er hér býr og aldrei skal hér korn frjósa þó bæði frjósi fyrir ofan og neðan.» Þá fór Ólafur konungur yfir fjall og kom fram í Einbúa og var þar um nótt. Ólafur konungur hafði þá verið konungur í Noregi fimmtán vetur með þeim vetri er þeir Sveinn jarl voru báðir í landi og þessum er um hríð hefir verið frá sagt og þá var liðið um jól fram er hann lét skip sín og gekk á land upp sem var sagt. Þessa grein konungdóms hans ritaði fyrst Ari prestur Þorgilsson hinn fróði er bæði var sannsögull, minnigur og svo gamall maður hann mundi þá menn og hafði sögur af haft er þeir voru svo gamlir fyrir aldurs sakir máttu muna þessi tíðindi svo sem hann hefir sjálfur sagt í sínum bókum og nefnda þá menn til er hann hafði fræði af numið. En hitt er alþýðu sögn Ólafur væri fimmtán vetur konungur yfir til ríkis þann vetur er hann var síðast í landi því Ólafur var síðan fimmtán vetur konungur svo hann lifði.

 

editions: Skj Not in Skj;

sources

© Skaldic Project Academic Body, unless otherwise noted. Database structure and interface developed by Tarrin Wills. All users of material on this database are reminded that its content may be either subject to copyright restrictions or is the property of the custodians of linked databases that have given permission for members of the skaldic project to use their material for research purposes. Those users who have been given access to as yet unpublished material are further reminded that they may not use, publish or otherwise manipulate such material except with the express permission of the individual editor of the material in question and the General Editor of the volume in which the material is to be published. Applications for permission to use such material should be made in the first instance to the General Editor of the volume in question. All information that appears in the published volumes has been thoroughly reviewed. If you believe some information here is incorrect please contact Tarrin Wills with full details.

This is a backup server for skaldic.abdn.ac.uk. Any changes made here will be lost.