Københavns Universitet

ONP: Dictionary of Old Norse Prose

Citation

heilagr adj.AugA 1304

ONP Reader

AM 234 fol (c1340) 67ra-73rb — Ágústínuss saga

(Unger 1877I, 122-142¹⁵, 143⁴⁻²⁰, 144¹⁴-145¹, 145²²-146⁵, 146²⁸-149³)

6) (om den hellige skrift)
 ● heilǫg bók/skrift Bibelen, den hellige skrift

tok Augustinus ... at lesa helgar bækr fyrir guðs anda saman ritaðar

ms. photo folder: 66r-71v 72r-76v

<AugA 130>

 koma, hverssu mykla helgan þat mundi hafa með ser, er guðs
 orð holldgaðiz.
 Þessu næst tok Augustinus með hinum mesta athuga yfir at
 lesa helgar bækr fyrir guðs anda saman ritaðar, ok umfram aðrar
5orð1 hins heilaga Pals postola, ok brutuz nu niðr þær greinir, er honum
 hafði2 fyrr meirr virðzt, sem eigi kiæmi samtt3 hans orð ok vitni
 Moyses laga eða spamanna boka; honum birtizt ok þꜳ ein asiona
 hvarratveggiu laga nuverandi ok hinna fyrri, ok tok at fagna með
 guðligri ræzlu.
 
 
10Augustinus kom a fund Simpliciani.
 
 9. Eptir þetta sendi guð honum i hiarta harðla gott rað, at
 hann færi ꜳ fund guðs þionostumanz, þess er Simplicianus het, þvi
 at hann hafði heyrtt, at Simplicianus hafði guði þionat alltt fra
 bernsku, en tok nu at elldazt, syndizt honum sem var, at hann
15mundi vera vel reyndr af laungum alldri ok goðu lifvi ok sann-
 profvaðr uruggliga4 at fylgia guðs vilia ok hans gautur at ganga
 ok auðrum þær at visa, en lærðr harðla vel. I fyrstu villdi Au-
 gustinus bera upp fyrir hann hiartnæman hita sins alhugha eptir
 frettandi, hverr hꜳttr lifsins honum væri hellz halldandi, þvi at
20hann hafði nu fullan vilia til með astuð at ganga guðs gautu.
 Hann sꜳ kristnina saman safnaz5 af miklu fiolmenni, ok geck vel
 hverr þann veg, [sem sialfum6 likaði. Mislikaði honum, hvat sem
 hann giorði i verolldunni, sem honum sneriz þat til þyngsla; eigi
 fyrir þꜳ sauk at hann hefði akafliga fysi til veralldligrar vegsemðar
25eða fiaraflanar, sem margr er vanr, þvi at þetta girntizt hann
 hvarki fyrir sakir sætleika guðs astar ok fegrðar hans hus, er
 hann elskaði harðla miok. For hann7 siðan ꜳ fund þessa fauður
 Simpliciani ok sagði honum fra margfalldri villu, er hann hafði
 verit i vafðr. Ok þar með minntizt hann ꜳ honum segiandi, at
30hann hafði lesit nockurar bækr Platonis spekings, þær er Victorinus
 snillingr, er fyrr var i Roma, hafði snuit i latinu, ok Augustinus
 hafði heyrtt, at kristinn hefði andazt. Nu gladdiz hinn gamli
 Simplicianus af þvi, at Augustinus hafði eigi i vafviz oðrum
 flærðarfullum sognum annarra meistara, þeira er villzt hafa i rongum
35ꜳtrunaði við hofutskepnur heims þessa. Eptir þat tok Simplicianus
 at biðia Augustinum snuaz til litilætis Jesus Kriz ok retrar truar,
 
 1 ordsendingar B. 2 tilf. B, C. 3 a samt B, C. 4 rugliga
 B, C. 5 safnada B, C. 6 [er honum C. 7 tilf. B, C.