Københavns Universitet

ONP: Dictionary of Old Norse Prose

Citation

ǫfund sb. f.Ben 16425

ONP Reader

Holm perg 2 fol (c1425-1445) 52vb-57rb — Benedikts saga

(Unger 1877I, 158-179²)

4) harme, vrede

Hann gaf þa rum ỏfundinni

<Ben 164>

 at fyllaz illzku i mot honum, þviat hann villdi hafa manna lof
 ok vinna ecki til. Hann vard svo blindr af illzku sinni, at hann
 sendi Benedicto braudleif eitri blandinn, en Benedictus tok vit
 hleifnum þacksamliga, en þeygi leyndiz fyrir honum, hvert grand i
5leifnum var. Hrafn var vanr at koma or skogi i hvert matmal
 ok taka braud or hendi Benedicto, en er hrafninn kom ath venio,
 þa kastadi Benedictus hleifinum fyrir hrafninn, þeim er prestrinn
 sendi Benedicto, ok mællti: "I nafni drottins Jesus Kristz tak
 þu leif þenna ok ber hann þangat, er einginn finni." Þa tok
10hrafninn at gapa munni ok rann umhverfis leifinn, breiddi vængi
 ok skrækti, svo sem hann syndi, ath hann villde hlydne hallda
 vit Benedictum, en hann mætti eigi. Þa mællti Benedictus vit
 hann i annat sinn ok et þridia: "Tak þu hleifinn ohræddr ok kasta
 þar, sem alldri megi finnaz." Þa tok hrafninn upp leifinn ok tok i
15hleifinn ok var horfinn þriar stundir, ok kom aptr sidan ok tok
 braud or hendi honum, sem hann var vanr. En er guds madr sa
 vaxa illzku prestzins i mot ser, þa harmadi hann syndir hans ok
 bad fyrir ovin sinum. En er Florencius matti eigi deyda likam
 Benedicti, þa villdi hann fyrirfara ndum lærisveina hans ok
20sendi .vii. goligar meyiar at leika i apalldrsgardi fyrir augliti
 þeira, til þess at hugskot þeira mætti spillaz ok snuaz til losta-
 semi. En er Benedictus sa þat or husi sinu, þa þottiz hann vita,
 hvadan þetta rad var komit, ok fyrir hans sakir var giort, ok
 hugdi hann þat, at lærisveinar hans mundi eigi freistnina1 standaz.
25Hann gaf þa rum fundinni, ok kom hann til allra munklifa ok
 kirkna, er hann hafdi gera latid, ok skipadi llu, sem hann villde.
 En hann hafdi fa munka med ser ok for i brott ok flydi reidi
 Florencij fyrir litillætis sakar. En er Florencius stod i husi sinu
 ok spurdi brottfr heilags Benedicti ok fagnadi þvi, þa fell nidr
30undir honum loptit, þat er hann stod ꜳ, ok kom hann daudr a
 ird. En Maurus lærisveinn Benedicti sagdi honum þat, en Bene-
 dictus var eigi leingra farinn en .x. milor. Þa mællti Maurus vit
 hann: "Hverf aptr þu, fadir, þviat sa er nu daudr, er þik hat-
 adi." Ok er Benedictus heyrdi þat, þa vard hann hryggr ok felldi
35tꜳr ok gret dauda ovinar sins ok þat annat, er lærisveinn hans
 fagnadi dauda hins. Hann baud ok idran ok skript lærisvein(in)-
 um fyrir þat, er hann þordi at fagna dauda ovinar hans.
 
 1 freistnini Cd.