Københavns Universitet

ONP: Dictionary of Old Norse Prose

Citation

halda vb.Ant 11012

ONP Reader

AM 234 fol (c1340) 1ra-19vb — Antóníuss saga

(Unger 1877I, 55-121)

[e-m/e-u / e-n/e-t]

Tok hann þꜳ at hallda reglv sina

citation slip

ms. photo folder: 1r-3v 4r-10v 11r-17v 18r-24v

<Ant 110>

 ok fatækir. Bað hann þꜳ ok alldregi ominniga vera, at drottinn
 Jesvs Kristr at eilifv lifvandi ok rikiandi er einn gvð ok konvngr
 allra verallda. Hofðingiarnir gloddvzt miok at viðteknvm ok yfvir-
 lesnvm þessvm brefvm, hitnaði þeira briost af heilagri frægð ens
5sæla Antonij sva miok, at þeir fystvz at kallaz hans andligir synir.
 60. Eptir þat er heiðingligir spekingar vorv af hinvm helga
 Antonio sigraðir, konvngarnir með hans fagrligri aminning styrkð-
 ir, ok bræðvrnir með hans helgvm fortavlvm hvggaðir, þeir er
 með honvm vorv eða hans fvnd hofðv sott, er hann tok iafnan
10með mestri bliðv ok fagnaði, en stvndaði þo ꜳ, hverss þeira ena
 fegvrstv siðv i sinvm verkvm at syna, þꜳ hvarf hann aptr til
 ens iðra fiallz. Tok hann þꜳ at hallda reglv sina ok þat harð-
 lifvi, sem hann var vanr heima at hafva. Jafnan geck hann, eptir
 þvi er navðsvn beiddi, til tals við þꜳ, er hans fvnd sottv, eða sat
15hia þeim. En eptir þvi sem ritat er i bok Danielis spamanz,
 syndiz þeim, er með honvm vorv, sem hann væri iafnan micklvm
 otta nockvra lvti hvgsandi, þvi at hann svaraði þeim lvtvm, er talaðir
 vorv, optliga eigi fyrr en eptir nockvrar stvndir liðnar, sva at
 þat mætti avðvelliga skilia, at þꜳ vorv honvm nockvrir leyndir
20lvtir vitraðir, sem birtiz, þꜳ er hann vissi verandi heima i fialli
 sinv, hvilikir lvtir giorðvz fiarri honvm i Egiptalandi, sva sem
 hann sagði byskvpi þeim, er þꜳ var hia honvm staddr, er
 Serapion het. Sv syn er ok harðla miok sytandi ok gnogligvm
 tarvm gratandi, segir Athanasivs byskvp, er þessa savgv hefvir
25ritað, er envm helga Antonio var vitrvð ok nv skal næst fra
 segia.
 61. Þa er hann sat eitt sinn vinnandi með sinvm havndvm
 nockvra nytsamliga lvti, ok margir bræðr hia honvm, hof hann
 vpp avgvn ok horfði staðfastliga i himininn styniandi með mikilli
30andvarpan. Ok er hann hafði nockvra stvnd at hvgat þeiri vitran,
 er honvm birtiz, tok hann at skialfva af akafligvm harmi; ok skiott
 setti hann niðr knein bæði, siðan fell hann allr til iarðar biðiandi
 til gvðs, at hann með sinni milldi minnkaði ok brvtt tæki þꜳ
 miklv vhæfv, er hann vissi fyri havndvm vera. Ok er hann tok
35mavrg tár at fella ꜳ bæninni, ottvðvz þeir miok, er hia vorv, ok
 baðv hann skyra fyri ser þꜳ ena haskafvllv syn, er honvm var
 vitrvð. Gratligr snavktr talmaði bæði ravst ok tvngv, ok þꜳ er
 hann leitaði við at mæla, feck hann varla fyri akafligri svt, er
 svndr sleit miðia ræðv, heilvm eða fvllvm orðvm talað. Sagði hann
40þo með sytavndvm orðvm sva til þeira: "Heyrið, minir synir,