Københavns Universitet

ONP: Dictionary of Old Norse Prose

Citation

áminning sb. f.Ant 11320

ONP Reader

AM 234 fol (c1340) 1ra-19vb — Antóníuss saga

(Unger 1877I, 55-121)

7) [til ■] [við e-n] formaning, pålæg, irettesættelse, reprimande ‖ admonition, injunction, reprimand

eptir heilsamligr aminningar þeim veittar

~ lat. post salutaria monita - VitAnt 16428

ms. photo folder: 1r-3v 4r-10v 11r-17v 18r-24v

<Ant 113>

 fiallzins, þar sem var hinn æzti bænarstaðr ok heimili heilags favðvr
 Antonij. Beiddvz siðan fyri nockv(rn) sinn sendiboða, at hann skylldi
 virðaz við þꜳ til motz at koma. En þetta mattv þeir ecki fꜳ.
 En þvi at þeir vissv, at hann harmaði iafnan harðla miok þꜳ, er
5af domavndvnvm vorv i fiotrvm halldnir, hvárt sem þat var af
 nockvrvm savkvm eða einv samtt ofriki, sendv þeir sialfva band-
 ingiana til hans ok vissv, at þeira bæn matti hann eigi fyrlita
 fyri sina miskvnnsemð. Af þeira grati varð sigraðr heilagr faðir
 Antonivs ok sva heimtr til ens ytra fiallz, þat hvgsandi, at hans
10erfviði mvndi vera nytzamlikt þeim, er veslir vorv ok hormvliga
 halldnir. Domendr, þꜳ er miok havfðv fystz hann at finna, eggiaði
 hann at virða meira ok framarr at setia i sinvm domvm gvðliga
 hræzlv en mannlikt hatr eða vinattv, sagði, at þeir skylldv eigi
 vera ovitandi eða ominnigir þess, er ritað er, at slikan dom mvndv
15þeir sialfvir hliota at þola, sem þeir dæmðv aðra. Ok þo iafnfram
 þessi ræðv minntiz heilagr Antonivs einsetv sinnar, er honvm var
 harðla kiær. Eptir þat er hann varð til skylldaðr af bæn domandanna
 ór at ganga sinni einsetv þꜳ at finna, eða enn sannligar at segia, at svt
 ok gratr bandingianna þravngði hann til þess, eptir heilsamligar
20aminningar þeim veittar, ok þat er hann hafði þeim miskvnnar
 beðit, er sekir vorv, ok nockvra af þeim leyst eða með avllv frelsat,
 bað einn þeira havfðingianna, at hann skylldi nockvrv leingr veita
 þeim sina navist. Hann svaraði ok sagðiz eigi lengr þar mega
 dveliaz hæfligv dæmi, þvi at sva sem fiskr af vatni vppdreginn
25d(e)yr skiott, þegar hann kemr ꜳ þvrra iorð, sva leysaz ok mvnkar
 skiott til veralldligra lvta ok hegomligrar samræðv ok deyia fra
 sinvm sið, ef þeir dveliaz með veralldligvm mavnnvm; "fyri þvi
 sva sem þat hæfvir, at fiskr hverfvi aptr til vatz eða siafvar, sva
 byriar ok, at ver skvndim til fiallz vars, at eigi gleymiz várr siðr
30eða goð fyriætlan, ef ver dvelivm nackvat. Hofðinginn vndraði
 miok sva mikla hans speki, ok birti fyri sinvm mavnnvm með
 savnnvn ok rettvm orskvrð, hverssv honvm virðiz hinn sæli An-
 tonivs; sagði hann sannliga vera gvðs þionostvmann, ok at eigi
 mætti sva mikil spekð byggia eða finnaz með einvm alþyðligvm
35manni, nema fyri gvðliga giof væri honvm þat veitt.
 63. Balacivs het einn havfðingi i Egiptalandi, hann hellt
 riki af Nestorio greifva, er þann tima var i Alexandria. Þessi
 Balacivs var vafviðr i Arrivs villv ok stvddi með avllv megni
 alla illzkv ok ofrið Arrianorvm. Hann giorði sva mikinn ofrið
40kristni gvðs, at með skynlavsi reiði ok akefð let hann havndvm