ONP: Dictionary of Old Norse Prose

Citation

allz conjunc.

HómÍsl³³(1993) 51v28

ONP Reader

Holm perg 15 4° (c1200) 50v-54rHómilíur : Homiliae & sermones

(de Leeuw van Weenen 1993 [ÍH quarto 3], 50v⁵-54r)

(indledende årsagsbisætning) da, eftersom ‖ (introducing a dependent causal clause) as, since

allz guþ mælte þetta

ms. photo folder: 46-50 51-55

51v01  ſpamaɴz þínſ. eige eſ miɴ vile ſaſem yþvaʀ vile. þa verþe þiɴ vile uɴenn í órom ól
51v02  huga. oc í atferþ licama várſ. en eige vile ſa eſ vér møɴdem vilia efþu byþer os eige aɴat.
51v03  En þa biþiom vér vel ef vér biþiom þes guþ eſ vér viliom geta. En þa viliom vér geta þat eſ vér
51v04  biþiom. ef vér fǿrom os oc ſiálfer til þes vilia oc verka ſem vér biþiom h eflingar til. oc h
51v05  býþr os eþa vér viliom þat necquarſ coſtar at her hafem vér eige munoþ óra eþa vér vilem at
51v06  goᴛ hafe oviner órer. aꝇz vér erom þes ſcyꝇder at biþia hvárſtveggia. Eɴ ef muþr
51v07  eɴ biþr þes. eſ hiartat viꝇde eige geta. þa eſ þat etke aɴat. an ſva ſem maþr hróſe
51v08  viþ guþ betra hugſcote an h hafe. oc liúge ſva at honom. en þat eſ eige ſt viþ guþ.
51v09  Sa gerer þat eſ guþe þyer af meſtre ſt viþ ſic eſ þat gerer er guþ mege at réttom
51v10  maɴenom batſtan dóm fyrer dǿma. En þa gerer h ſva. ef h lǽtr øngo þat umb ráþa hvé
51v11  h ſcal viþ maɴeɴ ſkipa. hve maþr eɴ hefer a mót ráþet. heꝇdr hiᴛ éiᴛ huat guþ býþr
51v12  honom. En h býþr þetta. þat eſ boþ miᴛ. at hveʀ yþvaʀ uɴe ꜵþrom. Hveʀ véit queþr maþr.
51v13  nema ec gerþa ſva viþ aþra. ef aþrer helde þat boþ viþ mic. Dominuſ noſter ſvarar þéim maɴe þa eſ h
51v14  męler þetta. Ef ér elſkeþ vine yþra éina. hverᴛ verc cp monoþ ér fyr þat hafa. ɢøra eige
51v15  héiþner m ſva þegar Hvat þyetſc ér framaʀ gera an þeir þo ſcoloþ ér gera vel quaþ
51v16  pll. at aþrer at aþrer gere illa til viþ yþr. Ef vér gørum ſva ſem pꝇ bþ þar. þa gefom vér
51v17  guþe fǿre þes dómſ of os eſ áþr mátte h eige dǿma. þuiat eige vaſ rétt. en h viꝇde
51v18  giarnlega ef rétt være. En nu álengr eſ vér véitom honom þat epterlífe at honom verþe þaɴ
51v19  miſcuɴar dóm réᴛ at dǿma os til haɴda. eſ áþr vaſ honom eige rétt at døma os til
51v20  haɴda. en nu eſ réᴛ a lengr eſ vér dǿmom overþom fyʀe miſcuɴar dóm. þa telr h þat
51v21  epterlífe. óſt vera viþ ſic afþui at þá hǿgiom vér ſva at h of ſtoþe øs. aꝇz enge veg of
51v22  gørum vér þes. at vér of ſtoþem honom eſ enſkes góþſ eſ andvane. Vér þurfom at vér
51v23  látem í méin os. til þes at þa oflife h epter øs vér þurfom at h gere i méin os. til þes
51v24  at h ⸌of⸍ huɢe os. ſem þa mon h ſva gera. nema vér cuɴem til illa méingerþom hanſ aꝇz ſa eſ
51v25  þéim kaɴ illa ſva aꝇzcoſtar. at h viꝇde þǽr at eongom coſte hafa ef h of réþe þǽr
51v26  af sér. þa eſ honom þes maɴz dǿme eſ rǿr leiþena eɴda geꝇdr þó léiþvítet. allra heꝇzt
51v27  efþó hefer h méinlten. þat fylger oc þui eſ eige nýtr þes eſ nꜹþegr þoler. at eige nýtr
51v28  þes an heꝇdr oc eſ nꜹþegþr gerer. allz guþ mælte þetta. þaɴ éiɴ lofar guþ giǫf-
51v29  vin ſiɴ eſ glaþlega gefr. Hve møne guþ þaɴ giofom réifa. fyr nauþongar verket
51v30  eſ nꜹþegþr viþr goᴛ ef h gerer þatke at h lofe þaɴ eſ onéydr gører goᴛ. efþo gerer h
51v31  treglega. Þar keomr þat til eſ h mælte i guþſpialleno. þa eſ ér gereþ aꝇt þat eſ ec býþ ýþr
51v32  þa ſcoloþ ér þetta mǽla. Onýter þrǽlar erom vér. þat ſcal ſva ſkilea. ſem h hafe ſva mælt.
51v33  þa eſ ér gereþ aꝇt þátſ ec býþr yþr. þa eſ mér þuiat éinſ þǽgt ef yþr þyker þat aꝇz til lí-
51v34  tet aꝇt eſ ér hafeþ mér þionat. Eþa hveʀ ſe ſva ófroþr nu þa at eige vite þat þo at ſu
51v35  giof eſ hver óþǽg guþe eſ aftrmund eſ a lꜵg. þót fyrſt ſe meþ aꝇgóþom vilea uɴet.

Contact:
Dictionary of Old Norse Prose
onp@hum.ku.dk